Ik heb in korte tijd iets gekregen met Heidi Talbot, een Ierse singer-songwriter die na een korte periode in de VS uiteindelijk geaard is in Schotland. Haar meisjesachtige sopraan spreekt mij na enige gewenning erg aan, wat ligt aan het feit dat ze met veel gevoel en warmte haar teksten weet voor te dragen. Als je het vorig jaar verschenen EP’tje My Sister The Moon buiten beschouwing laat, is Angels Without Wings haar vijfde volledige release sinds haar debuut uit 2002. Ze krijgt hier hulp van een heel regiment aan muzikanten waarvan Mark Knopfler, Andy Cutting, Tim O’Brien, Jerry Douglas en Karine Polwart het meest in het oog springen. Talbot grossiert in mooie, melodieuze folksongs die soms vanuit de traditie ontstaan en soms meer hedendaags klinken, maar haar Ierse roots zijn steeds duidelijk waarneembaar. Angels Without Wings opent met de titelsong die in de laatste categorie valt en, net als het gehele album, opgedragen is aan haar moeder die vorig jaar overleed. Het nummer opent wat bluesy waarna zang en accordeon de sfeer van het nummer bepalen. Behalve een ode aan haar moeder gaat de tekst over de goedheid van de mens of dan toch een deel van de mensheid: de engelen zonder vleugels.
Het album vervolgt met Wine And Roses waarin de hoofdpersoon, oud en terugkijkend op het leven, de jeugd observeert die schijnbaar onbezorgd het leven leidt en de liefde beleeft. Een fraaie mijmering over vervlogen tijden van liefde, waarvan de vertelster inmiddels weet dat het meer is dan alleen wijn en rozen. Muzikaal van een heerlijke melancholie waardoor het nummer welhaast filmisch overkomt. Vervolgens vertrekt Dearest Johnny wat meer vanuit de traditie, met een heerlijk zwierende melodie en ondersteunende vocalen van Karine Polwart. Een liefdeslied met een wrange nasmaak, maar muzikaal zeer aansprekend.
Talbot schreef de meeste songs in samenwerking met anderen, waaronder haar man John McCusker die tevens fiddle, viool en ukelele ter hand neemt. De nummers zijn liefelijk en van een heerlijke zoetheid die nergens dusdanig wordt dat het glazuur van je tanden springt. Kijk naar hoe Talbot op de hoes staat en wat ze uitstraalt: dat is wat je krijgt. Angels Without Wings is een uitgebalanceerd album dat ondanks de keur aan muzikanten en instrumenten, altijd blijft ademen. Naast de eerder genoemde nummers verdienen The Loneliest (gezongen met Louis Abott), When The Roses Come Again (samen met Julie Fowlis en Tom O’ Brien) en het afsluitende Arcadia nog een speciale vermelding. Heidi Talbot heeft een goede mix gevonden tussen traditie en eigentijdsheid en weet die mix dankzij een keur aan muzikanten en haar eigen kwaliteiten mooi en verzorgd af te leveren. Daardoor is dit een plaat die ook de rest van het jaar prima meekan. Voor de romantici onder ons zeker een album om het oor eens bij te luister te leggen.
(Arjan Post)