RSS

Andrew White – Walk in Light

walkinlightcoverresizedforsites
‘Walk In Light’, de nieuwe cd van Andrew White (die inmiddels een stuk of tien releases op zijn naam heeft staan), heeft hier een tijdje opzij gelegen omdat dit een van die plaatjes is waarmee je niet meteen weet wat je ermee aan moet vangen. Oké, White zorgt voor zeer opmerkelijk akoestisch gitaarwerk (‘Tears Of Grace’) en heeft een stem die soms wat aan John Martyn en Ralph McTell doet denken (maar helaas vaak ook aan Al Stewart, zij het in een ietwat hesere versie). En de productie is loepzuiver, het professionalisme druipt ervan af. Maar na elke beluistering bleef dit plaatje toch wat vlak, braaf, op zeker spelend, niet uitgesproken genoeg.

Intussen heb ik ‘Walk In Light’ een keer of zeven gespeeld en ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd. Alles zit mooi op zijn plaats, de begeleidingsband – een aantal ingehuurde Amerikaanse studiomusici – speelt hecht en compact, maar in de meeste nummers mis ik de power van ‘Freedom’ of de oprechte ontroering van ‘After The Dark’. Vooral in dat laatste nummer klinkt Andrew White authentiek en combineert hij een mooie tekst met een prima arrangement. Ook ‘I Believe’, dat een lekkere drive heeft en waarin White laat horen dat hij een begenadigd gitarist is, blijft overeind. Maar helaas geldt dat voor te weinig songs om ervoor te zorgen dat ‘Walk In Light’ over heel de lijn overtuigt.


0 Comments Add Yours ↓

  1. 1

    Hi Martin – Walk in Light is de titel van bovengenoemde CD. Grappig om te horen dat hij je na 7 keer beluisteren niet weet te overtuigen. Ik was na 1 keer al verkocht, zo zie je maar weer hoe subjectief iemands luisterplezier werkt. Als je openstaat voor dit soort singer songwriters dan gaat het automatisch!

  2. Martin #
    2

    Hi Rein. Bedankt voor je reactie. Ik vind dit niet slécht, begrijp me gooed. Maar hoe open ik me ook stel, het overtuigt me slechts gedeeltelijk. Gelukkig is smaak subjectief; net daarom is er zo’n grote variëteit in muziek.

  3. 3

    Rein, dat is mijn fout.. Ik heb hem verkeerd geplubiceerd..

    En jij moet als geen ander weten dat over smaken verschillen 🙂

    Tim

  4. Walter #
    4

    Openstaan voor bepaalde muziek is natuurlijk nooit niet slecht , eigen smaak t’ja dat is tenslotte ook maar één mening.
    Een loepzuivere productie en professionalisme , mooi toch als iemand dit kan.
    Misschien heeft Martin wel ergens gelijk t’klinkt mooi maar ik mis iets , yep maar er zit te weinig poeier in om een topper te zijn.
    Volgende maal tandje meer steken Andrew en het komt goed.

  5. 5

    Jongens jullie hebben helemaal gelijk, ‘t is allemaal een kwestie van smaak, trek je mijn opmerking dan ook beslist niet aan. Ik luister nu bijvoorbeeld naar een oude plaat van Walt Wilkins (Rivertown -2002), en straks ga ik weer verder met Melissa McClelland, dan heb ik 2 oudere cd’s van Smog op het menu staan (een inhaalslag) en dan weer even dat schijfje waar Johan mee kwam Leo Rondeau …. en dan als er nog tijd over is Spoils van Alasdair Roberts. Gaan veelzijdigheid en keuzes maken samen?

  6. Martin #
    6

    Rein, waarom zouden veelzijdigheid en keuzes maken níét samen kunnen gaan? Het een sluit het ander toch niet uit? Heb vanochtend op mijn werk al geluisterd naar Gretchen Peters & Tom Russell, Chet Baker en The Kinks (Sunny Afternoon!) en dan komen Billie Holiday en Ad Vanderveen er nog aan. Combineert best. Overigens, welke cd van Melissa McClelland heb je gespeeld? Haar nieuwe, Victoria Day?

  7. 7

    Heb de plaat op aanraden van Rein een aantal malen goed beluisterd, hoor de kwaliteit er wel aan af en het is een uitstekende gitarist, maar stem en productie gaan me net iets teveel richting Billy Joel, zou van mij wel wat meer ruwe kantjes mogen hebben. Niettemin onmiskenbaar vakmanschap.



Your Comment