Oosterpoort, Groningen
Zaterdag 2mei 2009

Afgelopen zaterdag vond alweer voor de negentiende keer de Rhythm & Blues Night plaats. De naam van het festival dekt de lading overigens niet helemaal, want naast blues is er ruimschoots aandacht voor americana, roots, country en zelfs soul. Kortom: een nacht vol Amerikaanse muziek, waar wederom een aantal zeer aansprekende namen stonden geprogrammeerd.
Voor mij startte deze avond omstreeks 22.00 uur. Daarvoor hadden mijn partner en ik met de auto een toeristische route langs alle volle parkeerplekken van Groningen gemaakt. `Er gaat niets boven Groningen!’ was de zin die daarbij voortdurend door mijn hoofd klonk. Uiteindelijk hadden we “ons paard” gestald en was het tijd voor een kleine avondwandeling naar de Oosterpoort.

De zachte countryfolk in de binnenzaal van Sarah Lee Guthrie (inderdaad de kleindochter van Woody) en Johnny Irion was een prima instapper voor deze avond. Erg verrassend was het allemaal niet, maar wel degelijk singer-songwriterwerk op akoestische gitaren met een mooie samenzang; muziek waarin vaak verwijzingen doorklonken naar “Pater familias” Woody. Sarah Lee wist de zaal aardig onder controle te krijgen toen ze achter haar microfoon vandaan stapte en nog een nummer a capella zong.

In de entreehal begonnen vervolgens Angela Desvaux & The Mighty Ship aan hun set. Opvallend was de bescheiden opstelling van frontvrouw Angela, die voor het publiek bijna helemaal in de linkerhoek van het podium stond te spelen. Met de muziek was niets aan de hand: een frisse mengeling van country en pop, met de nadruk op het laatste. De poppy klanken maakte echter dat ik mij na een vijftal nummers niet langer aan de indruk ontrekken dat ik naar een meisje van de popacademie zat te luisteren.

Dus trok ik verder naar de grote zaal, naar een man die ik vooraf eigenlijk die avond had willen vermijden: Joe Bonamassa. In de periode dat ik nog lid was van het muziekblad Revolver, zat daar altijd een gratis cd bij met tot mijn grote ergernis dikwijls een track van……Joe Bonamassa. Ook in de aanloop van deze nacht stond hij mij iets te veel in de belangstelling met alleen zijn foto op de aankondigingsposter en voorkant van de flyer. Maar eerlijk is eerlijk: hij stond daar keihard te werken en heeft bij mij een  heilige huisje – muziek hoort in een intieme sfeer te worden beleefd – omver weten te trappen. Met een strak ingespeelde band met twee (!!) drummers en een aantal blazers, bracht hij stadion-bluesrock van de bovenste plank. Het geluid was indrukwekkend, de vakkundig gespeelde gitaarsolo’s evenzeer. Ergens gaf hij mij een jaren ’80 gevoel, maar dan wel met het beste wat dat decennium te bieden had. Prachtig galmde na elk uitgesponnen nummer het applaus van duizenden zielen door de zaal.

Hoe kon Po’Girl in de kleine binnenzaal mij nog boeien na het strakke gitaargeweld van Joe? Het antwoord werd al snel duidelijk: met hun originele en ritmische mengeling van folk, country, pop en soul. En uiteraard wilde het oog ook wat: Po’Girl bestaat uit twee beeldschone dames, waarbij met name Allison Russell met haar sierlijke bewegingen het publiek voor zich wist te winnen. Mooier is dat de muziek ook behoorlijk wat inhoud heeft. De frontvrouwen Allison Russell en Awna Texeira zijn twee talentvolle multi-instrumentalistes, die naast de gitaar, bas en banjo ook instrumenten als de klarinet, accordeon, glockenspiel en gutbucket bass uitstekend beheersen. Dan heb ik het nog niet eens over de onbeschrijfelijk mooie samenzang van deze dames gehad.
Hoogtepunt van het optreden was het titelnummer van hun laatste album “Deer In The Night”, waarbij het gebruik van een fietsbelletje het nummer een catchy sound meegaf.
Ondersteund door Benny Sidelinger, die zo’n beetje elk snaarinstrument kan bespelen (banjo, dobro, gitaar…) en drummer JJ Jones, was Po’Girl één van de beste optredens van deze avond.

Als je met het waanidee rondloopt dat dit festival enkel bedoeld is voor ouwelullen, dan had je het muzikale geweld van Slim Cessna’s Auto Club moeten zien, en je was meteen genezen. Vol overgave en energie maakten zij hun reputatie als één van de beste livebands in americanaland meer dan waar. Alt.country met een flinke nadruk op het woordje “alt.”. De muziek is inktzwart, maar toch extravert, ritmisch en keihard (enige gehoorbescherming is aanbevolen). Een stevige band met twee in het zwart geklede cowboys met lichtbeige hoeden, wisten met name het jongere publiek op de dansvloer te krijgen. Op het eerste gezicht lijkt het alsof je met een stelletje gekken van doen hebt die met de nodige humor het publiek weten op te zwepen, maar Slim Cessna’s Auto Club is veel meer dan dat. Muzikaal zit het allemaal heel strak inelkaar en is het zeker geen losstaand geheel!
De band was naar mijn smaak wel beter tot zijn recht gekomen in éen van de donkere zalen, in plaats van in de entreehal, omdat er tegelijkertijd iets magisch om deze mannen heen hangt, alsof ze door de duivel zijn bezeten.
Maar ondanks dat wisten ze het hele zaakje even flink op te schudden!

Inmiddels was het twee uur in de nacht en liep de Oosterpoort behoorlijk leeg. Na de alt.country van Slim Cessna, was ik toe aan het traditionele Texaanse werk van Dale Watson & His Lone Stars. Met een voor mijn gevoel te zacht afgesteld geluid (maar wat wil je; als je net bij Slim Cessna vandaan komt is alles te zacht!), stond hij voor een halflege zaal te spelen. Dale Watson bedankte de mensen voor hun komst en grapte dat hij eigenlijk niet verwacht had dat er nog zoveel mensen op zijn optreden afkwamen. Hij speelde enigszins geroutineerd zijn countrynummers voor dit kleine publiek, maar wist mij met die prachtige donkere stem zeker te boeien, uiteraard refereerde hij aan Johnny Cash en Merle Haggard, zijn grote voorbeelden.
Na een klein uurtje spelen, liep Dale Watson vrij plotseling van het podium, zijn Lone Stars alleen achterlatend, die het nummer nog instrumentaal wisten af te ronden. Meteen gingen de lichten aan, waarbij duidelijk werd dat Dale niet meer terugkwam. Wellicht was er toch enige irritatie bij hem dat hij voor een handjevol mensen zijn ding stond te doen.

Met een zeer tevreden gevoel hebben rond kwart over drie een nachtwandeling door Groningen naar de auto gemaakt. Volgend jaar editie nummer twintig, voor komende maanden zullen de pijlers gericht zijn op het Take Root Festival.

 

MARTHIJN DE WIT