Hoewel er de voorbije vier maanden al heel wat goede tot uitstekende cd’s zijn verschenen (niet alleen in de muzieksegmenten waarover wij berichten, maar ook in andere genres), heb ik al bij al nog weinig dingen gehoord die me compleet van mijn sokken blazen. Muziek die je regelrecht bij de strot (of in lagere regionen) vastgrijpt om je pas na de laatste klanken van het slotnummer los te laten. Nummers die het niet verdragen om dienst te doen als muzikaal behang tijdens een etentje met vrienden, maar die ongegeneerd een plaats op de voorgrond opeisen.‘Something’s Wrong / Lost Forever’, de achtste cd van Scott H. Biram (die op deze cd opnieuw bijna alles zelf doet, van musiceren tot produceren), is zo’n uitzondering. Biram levert een album af zonder compromissen, niet aan de muziekindustrie en al evenmin aan de luisteraar. Onze oosterburen hebben daar een mooi woord voor: rücksichtslos. Doorgaans kent de appreciatie voor dit soort platen dan ook twee uitersten: geweldig of waardeloos. Ik behoor tot het eerste ‘kamp’ want dit is absoluut fantastisch.
De pret begint met ‘Hospital Escape’ twee voice mailtjes waarin Biram smeekt om uit het ziekenhuis verlost te worden om daarna los te barsten in het spetterende ‘Time Flies’. Distortion en reverb bij de vleet, maar nooit zo dat het begint te storen. En in dit nummer hoor je ook de eerste samples passeren. In ‘Sinkin’ Down’ lijkt het alsof Scott H. Biram in een achterkamertje staat te zingen, weggedrukt door een prominent orgeltje dat samen met een akoestische gitaar de sfeer van dit nummer bepaalt. ‘Still Drunk, Still Crazy, Still Blue’ biedt een eerste rustpunt, al geeft die term niet helemaal weer wat er hier gebeurt. Opnieuw prachtige orgelklanken en een opvallend aandeel voor Biram’s Gibson hollow body. Zo kan een gebroken hart dus ook klinken.En het gaat maar door. ‘I Feel So Good’ (een cover van Big Bill Broonzy en het enige nummer waarop Biram een beroep doet op anderen, het bluespunk duo The Black Diamond Heavies,) en ‘The Wishing Well’ donderen als een lawine van rauwe asfaltbluesrock over je heen, en er is geen ontsnapping mogelijk. Overweldigend? You bet your ass! Op ‘Ain’t It A Shame’ en ‘Go Down Ol’ Hannah’ (van Leadbelly) kruipt Biram overtuigend in het vel van een oude zwarte bluesman en speelt hij de blues alsof zijn leven ervan afhangt – en is dat niet de beste manier om blues te spelen?
‘Something’s Wrong / Lost Forever’ is niet ‘just another album’, maar een welgemikte mep in je middenrif. Muziek als een pletwals. Ongelofelijk dat één vent zoveel intensiteit en power in zijn lichaam/muziek heeft. Op de website van Biram’s platenlabel Bloodshot Records schrijft de redacteur van dienst het volgende: ‘Scott H. Biram is not a one-man band, he is a band that’s one man’. Daar sluit ik mij graag bij aan. Kopen die cd!
www.scottbiram.com
www.myspace.com/scotthbiram
www.bloodshotrecords.com
(Martin Overheul)