RSS

Richard Lindgren – Poets Drown In Lakes

lindgren-cover

Wanneer een muzikant in de muziekpers zowat gecanoniseerd wordt, ben ik gewoonlijk meteen op mijn hoede. Door de jaren heen zijn er tenslotte al ontelbare nieuwe Dylans, Springsteens of Mitchells opgestaan, vaak in weerwil van zichzelf, en in het overschot van die gevallen baarde de berg een muis. Iemand ooit nog iets gehoord van David Forman (de nieuwe Randy Newman!) die in 1976 debuteerde met een lp* vol intieme pianosongs? En dat is nog maar één voorbeeld.

Vandaar mijn reserve bij de hosannaverhalen over Richard Lindgren. Goedbedoelde vergelijkingen met giganten als Dylan, The Band, Tom Waits en Eric Andersen scheppen immers niet alleen torenhoge en dus amper in te lossen verwachtingen bij de luisteraar, ze kunnen een muzikant de benen afsnijden voor de rest van zijn carrière. Toch gauw even zelf geluisterd naar ‘A Man You Can Hate’. En daarna gelijk Lindgren’s nieuwe live-cd ‘Poets Drown In Lakes’ op de iPod gezet want dat is toch vaak de lakmoesproef voor nieuwe en gevestigde waarden.

Voor wat er allemaal over ‘A Man You Can Hate’ is geschreven, verwijs ik jullie met alle plezier naar de websites van onze gewaardeerde collega’s. Toch dit: die vierde cd van Richard Lindgren is inderdaad de moeite, al vind ik de hierboven aangehaalde vergelijkingen voorlopig – en ik kies die term heel bewust – nog iets te veel van het goede. Maar hij heeft onmiskenbaar de kwaliteiten om zich vroeg of laat in hun schaduw te mogen begeven.

sofielunds-folkfest-2008Oké, terug naar de orde van de dag: ‘Poets Drown In Lakes’, live opgenomen met een kleine begeleidingsgroep die bestaat uit Svante Sjöblom (dobro en national guitar), Micke Nilsson (staande bas) en Janne Adolfsson (mandoline). Naast een doordachte selectie uit zijn eigen songs, speelt Richard Lindgren ook ‘Deportees (Plain Wreck At Los Gatos)’ (Woody Guthrie) en ‘On The Nickel’ (Tom Waits). Wat die eerste cover betreft, hoor je mij niet klagen. Deze versie kan volledig op zichzelf staan, inclusief uitgelezen dobroklanken en Spaanse ‘r’ als Lindgren de naam Maria zingt. Met ‘On The Nickel’ liggen de zaken anders: de definitieve versie van deze parel staat op Waits’ eigen ‘Heartattack And Vine’ uit 1980 en Lindgren laat zich wat al te zeer leiden door zijn respect voor de grootmeester.

Maar verder geen kwaad woord over ‘Poets Drown In Lakes’. Een frappante vaststelling: bij de eindmix heeft men ervoor gekozen de kleine foutjes uit het optreden te behouden. En dat komt de eerlijkheid van de cd ten goede. De stemming zit er meteen in met het gruizige ‘From Camden Town To Bleecker Street’. Denk aan Londen, de duisternis valt in en het regent. Of denk aan de lange winteravonden in het noorden van Scandinavië. Die sfeer dus. En die ambiance wordt negen nummers lang met verve in stand gehouden, met als uitschieters ‘Take Tomorrow’, ‘At My Weakest’ en het grootse ‘Grand Hotel’, met Lindgren aan de barpiano: ‘I’m checking in and the Grand Hotel, I dream of sleigh rides guess I was happy as a kid, The sun’s gonna come down and hit the floor, I know she won’t be back no more, (…), I miss you now’. Mooi.

‘Poets Drown In Lakes’ getuigt van klasse. Toch blijf ik van mening dat we omzichtig moeten omspringen met dit soort talenten. Zodat ze niet te snel afgebrand zullen worden.

 

* De lp van Forman werd in 2000 in Japan op cd heruitgebracht waarna ook die werd opgenomen in ‘het grote vergeten’.

 

www.myspace.com/richardlindgren

www.richardlindgren.worldpress.com (website met de songteksten van ‘Poets Drown In Lakes’)

 

 


3 Comments Add Yours ↓

  1. 1

    Martin – Ik ken die Forman plaat en reken maar dat ik die Japanse CD heb. Schitterend! (Ben mijn arista LP echter zoek geraakt!)

  2. Martin #
    2

    Ik heb die Japanse cd ook én de originele lp staat nog altijd te blinken in mijn platenkast. Maar ik heb dus nooit meer iets van David Forman gehoord. Jammer, hé…

  3. 3

    Hij heeft nog 1 of 2 vage doowoop cd’s gemaakt schijnt het!



Your Comment