Als de uit New York afkomstige folk/blues zangeres Rory Block besluit om naar Nederland te komen voor een korte tour zorg je ervoor dat je erbij bent. Meer dan 25 cd’s zijn er van Rory uitgebracht. Recentelijk zijn daar de twee bluesplaten “Blues walking like a man-tribute to Son House” en “The Lady and Mr. Johnson” met Robert Johnson songs. Gesterkt met 1 acoustische guitaar en een Jet Lag omdat ze diezelfde dag in Nederland was aangekomen, opent Block uitstekend met zes bluesnummers van giganten zoals Robert Johnson, Son House en Muddy Waters, wiens echte naam Mckinley Morgenfield was. Rory vertelt veel over haar ontmoeting met Son House. Zoals daar het verhaal is dat House de kneepjes van het vak heeft geleerd aan Robert Johnson. Of dat ze een ontmoeting heeft met één van Johnsons kleinzonen. Die vertelde dat Robert nooit zijn ziel aan de duivel heeft verkocht. Hij zong de GOSPEL. Ongeveer 70 man/vrouw zitten (ja, de boerderij heeft de zaal gevuld met stoelen) gekluisterd aan haar lippen te luisteren naar haar verhalen. Opvallend en soms storend is wel dat ze veel moet stemmen. Dat komt weer, omdat ze maar één guitaar kon meenemen vanwege de kosten. Anderzijds is daar de warmte op het podium door de lampen. Rory moet regelmatig de snaren droogwrijven met een handdoek. Dit ter bescherming van haar vingers, waar ze vanavond heel voorzichtig mee is. Soms te voorzichtig naar mijn idee. Na zes nummers stapt ze even van de blues af. De harde manier van spelen doen haar vingers nu al pijn. En…ze moet nog vier shows en ze heeft weinig zin om nu al vingers tot bloedens aan toe te spelen. Twee eigen nummers volgen, waaronder de culthit “Lovin whiskey” met de opmerking dat Anouk dit nummer uitstekend heeft gecoverd. “Like a shotgun” draagt ze op aan een vroegere vriend, voor wie ze dit nummer speciaal heeft geschreven. Als donderslag bij heldere hemel (like a shotgun) was het voor rory te ervaren, de dag dat hij vertelde dat hij kanker had en niet meer lang te leven.  “Country farm blues” van de tribute Son House cd sluit de eerste set af. De tweede set is eigenlijk een kopie van de eerste, alleen is er nog maar weinig ruimte voor de bluescovers (“Preacher Blues” (Son House) en “Frankie (Mississippi John Hurt). De prachtige anekdotes blijven, maar ook helaas het soms ellenlange stemmen. En het excuus dat ze haar vingers spaart voor de komende shows. Dit geeft bij mij een beetje een wrang gevoel. Ik weet het, ze kan haar vingers nog niet kapotspelen, maar het publiek heeft niet betaald om iemand te zien die in sommige gevallen met de rem erop speelt. Het had veelal met de warmte te maken, maar toch…De oplossing vond Rory ook om een paar acapella nummers te zingen en wat meer fingerpicking style te spelen, wat weer een aanslag op haar vingers voorkwam.  Ruimte is er voor eigen nummers als “From The Dust”, “Silver Wings”en haar tweede hitje “Gypsy Boy”. Twee traditionals die Rory’s moeder altijd voor haar zong toen ze nog klein was: het schitterend gebrachte “The Water is Wide” en afsluiter van de tweede set, het acappella-nummer “The Last Leviathan” van Andy Barnes, waar ze een pleidooi houdt voor de dieren. “Zie je een aangereden dier op de wegliggen, schroom niet om de dierenambulance te bellen”. Voor het aanhoudende applaus komt ze nog terug om de o zo mooie traditional ”The Lowland Sea” te spelen. Bij jullie is dit nummer beter bekend als “de Noordzee”, vertelt Rory ons. (note: sublieme nederlandse uitvoering is te vinden op één van de platen van Boudewijn de Groot).
Resume: twee sets van ieder ongeveer 45 minuten. Rory Block had last van de Jet Lag en haar vingers. Maar SPELEN en die rauwe blues zingen kan ze nog steeds.

Overige shows van Rory Block:

28 mei – Metropool, Hengelo
29 mei – Iduna, Drachten
30 mei – Naked Song Festival, Eindhoven
31 mei – P60, Amstelveen

(Johan Schoenmakers)