Op de een of andere manier doet de Australische rootsrocker Jen Cloher mij aan Mozart denken. Niet omdat ze in haar muziekgenre een even briljante componiste zou zijn of omdat zelfs een niemendalletje van haar hand pure kunst zou zijn. Nee, ik moest om een heel andere reden aan Mozart denken. Praat met sommige kenners van klassieke muziek en zij zullen je zeggen dat een van de karakteristieke eigenschappen van zijn werk het uitstel is. Het uitstellen van een apotheose, het uitstellen van een nieuwe beweging, het uitstellen van een begin.
Dat uitstellen vind ik ook terug in de meeste nummers op Cloher’s tweede cd ‘Hidden Hands’. Cloher schrijft doorleefde teksten (o.a. over haar moeder’s Alzheimer of over haar writer’s block), maar er schort iets aan haar songs. Ik heb bijna voortdurend het gevoel dat die niet echt beginnen. En als het er dan uiteindelijk op lijkt dat ze wél zijn begonnen, komen ze maar niet op snelheid. Er sputtert iets in de composities, waardoor de motor niet naar behoren draait.
In plaats van naar de nummers te luisteren, kreeg ik steeds de neiging ze ‘vooruit te duwen’. Zoals je doet om een auto op gang te krijgen. En dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Eigenlijk zegt ze het zelf met de titel van een van haar nummers: ‘I Am Going But I Am Not Gone’. Nee, dat klopt, dat gevoel heb ik ook aanhoudend. Maar ik weet gelukkig wel wanneer ik er een punt achter moet zetten. Nu dus.
www.myspace.com/jencloherandtheendlesssea