RSS

Richmond Fontaine – We Used To Think The Freeway Sounded Like A River

richmond_cov

Hoewel hun eerste twee cd’s amper indruk op mij maakten en ook de opvolgers ‘Lost Son’ en ‘Winnemucca’ mij niet afdoende wisten te overtuigen van de kwaliteiten die hen werden toegemeten, werd mijn interesse voor Richmond Fontaine wél aangewakkerd door ‘Post To Wire’ dat vijf jaar na verschijning nog steeds een indrukwekkende verzameling songs bevat. En ook op latere mijlpalen als ‘The Fitzgerald’ en ‘Thirteen Cities’ stonden aangrijpende, ontroerende en soms hartverscheurende songs over het merkwaardige universum waarin frontman Willy Vlautin zijn dagen doorbrengt.

Ik keek dan ook vol verwachting uit naar ‘We Used To Think The Freeway Sounded Like A River’ (een titel die lonkt naar een passage in Tom Petty’s ‘American Girl’: ‘She could hear the cars roll by / Out on 441 / Like waves crashin’ on the beach’). Intussen staat die cd al een paar maanden op mijn iPod en ik vind het na al die tijd nog steeds geen onverdeeld succes. Oké, al de bekende Richmond Fontaine-ingrediënten zijn weer terug te vinden: klaaglijke zang, melancholieke songs over liefde en verlies, portretten van losers en outlaws, een lappendeken van sferen en stemmingen. Maar de helft van de songs blijft niet aan me plakken.

richmond_picHet begint nochtans prima met ‘We Used To Think…’ dat naast tonnen sfeer ook muzikale en tekstuele inhoud biedt. Maar na die mooie start volgt er een magere instrumentale filler waar ik de relevantie niet van inzie, die de ambiance flink onderuithaalt. Matige songs als ‘You Can Move Back Here’ en ‘The Boyfriends’ (wel een mooie Calexico-achtige trompet van Paul Brainard) krijgen de schade niet gerepareerd.

Het verhalende ‘The Pull’ zet een stap in de goede richting, maar dan volgt er weer zo’n futloze instrumental die de spankracht uit het album haalt. En daarna laat Richmond Fontaine veel te spaarzaam horen tot wat de band in staat is. ‘Maybe We Were Both Born Blue’, ‘43’ en Ruby And Lou’ zijn absoluut sterke songs, maar ‘Watch Out’ dreint maar door op een half ideetje, ‘Lonnie’ ploegt zich moeizaam door een geforceerde structuur en ‘Walking Back To Our Place At 3 A.M.’ is een halfslachtige poging tot sfeerscheppen.

Is het glas nu half vol of half leeg? In dit geval zeg ik: half leeg. Ik hoor veel onafgewerkte, losse, op zichzelf staande ideetjes en te weinig songs. En dat is een even jammerlijke als concrete vaststelling. Want afsluiters ‘Two Alone’ en ‘A Letter To The Patron Saint Of Nurses’ laten horen hoe goed deze cd wel had kúnnen zijn. Ze bieden royaal wat ik in te veel nummers heb moeten missen: passie en opwinding.

 

www.myspace.com/richmondfontaine


1 Comments Add Yours ↓

  1. MeareHeersvob #
    1

    Wat zijn je favoriete bloemen? Met het oog voorbeeld , ik houd heel veel astromerii .



Your Comment