Pete Bernhard, die zijn boterham verdient als zanger/gitarist bij het akoestische old timey / country/bluegrass/punk trio The Devil Makes Three (hun eerder dit jaar verschenen cd ‘Do Wrong Right’ oogstte unaniem lof in de Amerikaanse muziekpers), is een druk baasje. Want naast toeren, songs schrijven, een plaat opnemen en promotie voeren voor datzelfde kleinood, heeft hij ook nog eens de tijd gevonden om een tweede soloplaat te maken: ‘Straight Line’.
Waar het instrumentarium van The Devils Makes Three zich doorgaans beperkt tot gitaar, banjo en een staande bas, kiest Pete Bernhard op ‘Straight Line’ voor een traditionele bezetting, dus mét drummer en pianist/organist. Het resultaat is een bijzonder sympathiek plaatje van een geïnspireerde jonge muzikant die met graagte aanschurkt tegen fatsoenlijk volk als Willie Nile, Violent Femmes, Paul Westerberg en Yo La Tengo, en die mij in de midtempo nummers (‘Warning’, ‘Mr. Mudd & Mr. Gold’, een cover van Townes Van Zandt, ‘Satisfied’) qua frasering meermaals aan Dave Edmunds liet denken. En dat laatste is op mijn waardeschaal een belangrijke maatstaf.
Ook op het vlak van de lyrics valt hier af en toe best te genieten. Bernhard heeft zo zijn meningen en hij schroomt er niet voor die in zijn songs te uiten. ‘I got to thinking how everyone has some idea about how you should be and what you should and shouldn’t say. Trying to pay attention to all that can be demanding,’ zegt hij over ‘Orphan’, een song over mensen die nooit tevreden zijn: ‘Would you rather be an orphan or a slave?’
Als je houdt van een pittige set gevarieerde muziek mét een gekarteld randje dan zit je met ‘Straight Line’ van Pete Bernhard alvast goed voor drie kwartier onversneden ‘good times’. Soms is het leven niet ingewikkelder dan dat.