RSS

Rose Cousins – The Send Off

rc_cover1

Als je het schrijven van een song zou kunnen vergelijken met het bereiden van een exquis gerecht – en waarom niet? – dan mag wat mij betreft één ingrediënt zeker niet ontbreken: oprechtheid. Dat is immers het bindmiddel dat ervoor zorgt dat net deze maaltijd zich onderscheidt van gerechten die er op het eerste gezicht aanlokkelijk uitzien, maar die inhoudelijk weinig tot niets te bieden hebben.

De Canadese singer-songwriter Rose Cousins bewees met haar debuutalbum ‘If You Were For Me’ (2006) en de twee EP’s die dat debuut voorafgingen al ruimschoots dat ze in haar keuken een fikse voorraad authenticiteit heeft opgeslagen. Op haar langverwachte tweede album, het meeslepende ‘The Send Off’, doet ze dat met schijnbaar gemak over. En iedereen weet hoe ontzettend veel inspanning en werk er kruipt in songs die ‘met schijnbaar gemak’ worden gecomponeerd.

rc_picRose Cousins grijpt me met de dromerige openingstrack ‘I Were The Bird’ (dat me enkele seconden lang vaagweg doet denken aan ‘Baby, I Love Your Way’ van Peter Frampton) meteen bij mijn nekvel om me pas lang na de laatste song, het opgewekte ‘Sadie In The Kitchen’, weer los te laten. En vooral dat loslaten speelt een prominente rol op dit album. Niet alleen elkaar de nodige ruimte gunnen als de hartstocht nog zindert, maar ook elkaar kunnen loslaten als de passie in feite allang is uitgewoed, zoals in het schitterende ‘White Daisies’: ‘You sent me a pencil drawing / In the likeness of yourself / From a picture I had taken / In the times before hell / But you don’t have to remind me / Of when we were so brand new / As I lie here tired and quiet / Empty of the love I had for you.’

Met haar melancholieke stem, die door producer/gitarist Luke Doucet (Melissa McClelland, NQ Arbuckle, Jill Barber) meer dan terecht stelselmatig op de voorgrond wordt geplaatst, en de werkelijk fantastische arrangementen (kaal als het moet, breed als het kan) tilt Cousins niet alleen een prachtsong als Mary Margaret O’Hara’s ‘ I Don’t Care’, een van de ontroerendste break up songs ooit, op een bijna onvoorstelbaar hoog niveau, maar meteen ook de gehele cd die nergens ook maar het geringste spoor van zwakte vertoont.

Of het nu de western swing is van ‘Celebrate’, de pure gratie van ‘The Dancers’, de melancholie van ‘Lewis Lake’ (geschreven door Ryan Roberts) of de hoop tegen beter weten in van ‘All The Time It Takes To Wait’ (‘You and your whisky / Me with my heart undone / You say that you miss me / I wanna hear that from the sober one’), telkens weer slaagt Rose Cousins erin me middenin mijn hart te raken met scherpe observaties, aangrijpende lyrics en muziek die nog minutenlang blijft doordansen nadat de laatste noot heeft geklonken.

Die openlijk getoonde breekbaarheid heet in mijn wereld liefde. En muzikanten die het aandurven zichzelf op zo’n eerlijke en onverholen manier bloot te geven, omarm ik met heel mijn wezen. Om de grote Johnny Cash te citeren: ‘Please give my love to Rose.’

 

www.rosecousins.com

www.myspace.com/rosecousins


0 Comments Add Yours ↓

  1. hans #
    1

    Martin, een prachtige recensie van een meer dan prachtig album. Kijken even in johnnysgarden voor mijn bevindingen m.b.t. dit album.

  2. Martin #
    2

    Dat heb ik intussen gedaan, Hans. Twee zielen, één gedachte.



Your Comment