RSS

Susan Enan – Plainsong

se_c

Hoewel ik geen fanatieke televisiekijker ben, zijn er toch een paar programma’s en series die ik met genoegen en/of interesse volg. De Amerikaanse semimisdaadserie ‘Bones’ is er daar een van. Leuke personages, een behoorlijke portie humor, een verhaallijn die geen belediging voor je intelligentie is, en doorgaans een uitstekende soundtrack. Drie jaar geleden sloot de aflevering ‘The Boy In The Shroud’ af met het ‘Bring On The Wonder’, een enig mooi duet van de Engelse singer-songwriter Susan Enan met Sarah MacLachlan. Die laatste zangeres was mij bekend, die eerste niet. En mijn zoektocht naar meer muziek van haar leverde slechts het vijf nummers tellende EP’tje ‘Moonlight’ (2003) op.

Het heeft dus even geduurd maar na zes jaar geduld ligt ‘Plainsong’ in de winkel, Enan’s eerste volwaardige cd. En laat ik maar meteen kleur bekennen: dit is een plaatje om verliefd op te worden. Twaalf sfeervolle songs lang biedt Enan de luisteraar een gracieus staaltje van wat ze beoogt als songschrijfster: ‘Simplicity that goes right to the soul but doesn’t have to bypass the brain on the way.’

se_pDe cd begint fraai met ‘Bird’, een midtempo nummer dat zich in de buurt van Sarah McLachlan en Heather Nova ophoudt, maar zich van beiden onderscheidt door de melancholieke stem van Enan en het zeer subtiele gitaarwerk van Steve Schiltz (Liz Tormes, Magnet). Waarmee alvast twee van de drie voornaamste troeven van ‘Plainsong’ zijn genoemd.

De derde troef is Susan Enan’s talent om intelligente songs te schrijven (‘A sea of change is coming / And you think you’re gonna drown / (…) / You’re looking for the answers / But they don’t want to be found’) die precies op het juiste moment de gepaste touch meekrijgen, zoals de vioolpartijen in ‘Bring On The Wonder’ (in een versie die enigszins afwijkt van die in ‘Bones’), de bescheiden blazers in ‘Monoplain’, de perfect getimede breaks in het zachtjes wiegende ‘Moonlight’ of de weemoedige en delicate piano in ‘Don’t Worry’.

‘Plainsong’ is een veelbelovend ‘debuut’ van een zangeres die zich zonder schroom van haar tedere kant laat zien en die erin slaagt de valkuilen die een dergelijke context met zich meeneemt te ontwijken. Ik hoop dan ook van harte dat we niet opnieuw zes jaar hoeven te wachten op een opvolger.

 

www.susanenan.com

www.myspace.com/susanenan


3 Comments Add Yours ↓

  1. 1

    Martin, toeval bestaat niet. Ik heb de afgelopen weken af en toe naar dit album geluisterd via het net. Ik kwam Susan op het spoor via het radioprogramma van Iain Anderson en twijfel nog een beetje of deze cd voor mij bedoeld is. Maar ja, zoals je inmiddels wel zult weten twijfel ik wel vaker en sla dan later alsnog toch nog toe waarna ik in het geheel niet meer begrijp waar die twijfel in eerste instantie ook alweer vandaan kwam. Mijn twijfel zit nu nog een beetje bij Nova en McLachlan waarmee jij Enan in verband brengt. Toch iets te glad voor mijn oren? Ik blijf op dit album doorluisteren!

  2. Martin #
    2

    Vandaar de toevoeging dat ze zich ‘van beiden onderscheidt door haar melancholieke stem’. Dit is echt stukken beter. Ach, ik ben geen goede referentie wegens verliefd. Volgens mij ga jij ook nog voor de bijl, Hans!

  3. 3

    “Geen goede referentie wegens verliefd”? Ik begrijp wat je bedoelt, de recensent zou wellicht een beetje afstand moeten houden… Tegelijkertijd, hoeveel recensies lezen wij niet waar het hart amper in terug te lezen is? Eigenlijk ben ik een groot voorstander van een enorme dosis subjectiviteit! Laat gewoon je hart spreken, wordt stapelverliefd op Susan’s muziek zoals ik dat op die van b.v. Rose Cousins ben. Schrijf een liefesverklaring vermomd als recensie, de lezer zal smelten (voor de bijl gaan) of schouderophalend verder klikken. Verliefd worden op muziek, het is toch geweldig!



Your Comment