Reckless Kelly – Somewhere In Time
‘Somewhere In Time’, de achtste cd van countryrockband Reckless Kelly, is een eerbetoon aan singer-songwriter Pinto Bennett die de band in zijn beginjaren met raad en daad bijstond. Het album begint met een nummer dat lijkt te zijn weggeplukt uit het voorraadje songs dat Steve Earle’s monumentale album ‘I Feel Alright’ net niet heeft gehaald. ‘Little Blossom’, want daarover gaat het hier, biedt vlijmscherpe elektrische gitaren, een robuuste drive, een niet te doorbreken geluidsmuur en een zanger die zijn woorden zowat uitspuugt. Kortom, een song met meer ballen dan er in een middelgrote kerstboom hangen.
De broers Willy en Cody Braun doen er daarna, bijgestaan door het vaste stelletje ongeregeld waarmee ze al jarenlang optrekken, nog een schepje bovenop met ‘The Ballad Of Eleno Deleon’, een countryrocker pur sang, met Joe Ely als gastmuzikant. En ook ‘Bird On A Wire’ (nee, géén Cohen-cover) houdt het tempo hoog.
Reckless Kelly slaagt er echter niet in om het verzengende niveau van dat sterke trio vol te houden. Vanaf ‘I’ve Done Everything I Could Do Wrong’ zakt de spanning van lieverlee en serveert de band het soort onschadelijke honkytonk waar bijvoorbeeld The Mavericks in grossieren en is het een stuk minder met de opwinding. Van songs als ‘I Hold The Bottle, You Hold The Wheel’, ‘Idaho Cowboy’ en ‘You Cared Enough To Lie’ gaan er al héél lang meer dan dertien in een dozijn.
Zonde, want ‘Some People’s Kids’, met George Harrison-achtige gitaar, ‘Pure Quill’, dat vanuit hetzelfde idee lijkt te vertrekken als REM’s ‘The One I Love’, en het al eerder gememoreerde openingstrio laten een gedreven band horen die het accent meer op rock legt dan op country. Op die momenten kan Reckless Kelly zich écht roekeloos noemen.
