Een zeer bijzondere zanger is vanaf 14 februari tien dagen in ons land. Grijp de kans om Malcolm Holcombe aan het werk te zien. De 54-jarige troubadour met de gebarsten stem, het gebroken hart en een karakter dat is afgegrendeld met prikkeldraad heeft kennelijk een speciaal plaatsje in zijn hart voor Nederland want tijdens zijn intensieve Europese tournee vinden er acht optredens plaats behind the dykes. Het veel grotere Duitsland krijgt vijf optredens toebedeeld, en België slechts een.

Tot dusver bracht Holcombe negen albums en een ep uit. Het meest recent zijn ‘Gamblin’ House’ (2008) en ‘For The Mission Baby’ (2009). Beide uitstekende albums werden geproduceerd door Ray Kennedy, bekend van zijn werk met onder andere Lucinda Williams, Delbert McClinton, Steve Earle en Billy Joe Shaver.

De voormalige short order cook, gespecialiseerd in het bakken van hamburgers, is niet de makkelijkste. Dave Olney beschrijft hoe hij Holcombe ontmoette in het 12 Oaks Motel in Nashville, een plek aan het eind van de wereld, speciaal bedoeld voor mensen die vergetelheid zoeken. Holcombe liet Olney een foto zien van zijn zoontje dat op elfjarige leeftijd op tragische wijze stierf. “It was the saddest thing you could imagine”, aldus Olney. “But it was real. There was nothing you could do.” De zoon van Steve Earle, Justin, leerde Holcombe van een norsere kant kennen. Toen hij werd voorgesteld als ‘de zoon van’ sprak Holcombe: “Dat kan me geen fuck schelen” en draaide zich om. Reputaties doen hem niets.

Vervuld van droefheid en smeulende woede gaat Holcombe tijdens optredens helemaal op in zijn vaak duistere songs en onconventionele gitaarspel. Hij perst de songs eruit, frenetiek heen en weer schuddend, ogenschijnlijk helemaal alleen op de wereld. Op geen enkele manier kan zijn stem mooi of melodieus genoemd worden, dit geluid is zeer basaal, een soort oerschreeuw die wel eens vergeleken wordt met Tom Waits, een vergelijking die wat mij betreft niet opgaat. Hij doet meer denken aan de door de duivel bezeten Screaming Jay Hawkins. Holcombe is president van een wereld die maar één bewoner kent, en dat is hijzelf.

Hij groeide op in een ruig gebied in North Carolina, de Appalachian Mountains, waar nog beren leven, coyotes, wolven en slangen. Het is een oergebergte dat 480 miljoen jaar geleden ontstond, en waar op veel plaatsen de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Hier bloeit de old-time music. Holcombe groeide op met bluegrass, en belandde op school in een folkbandje dat probeerde te zingen in de gladde stijl van het Kingston Trio en Peter, Paul & Mary. Uiteraard mocht Holcombe zich niet achter de microfoon vertonen. Hij moest zich beperken tot het hanteren van de slaggitaar. Daarna maakte hij een tijdje deel uit van Redwing, om vervolgens bijna te verzuipen in sloten vol alcohol en onafzienbare hoeveelheden drugs. Maar de muziek redde gelukkig zijn leven.

Insiders slaan Holcombe hoog aan, maar hij is niet zover dat het grote publiek hem heeft ontdekt. Waarschijnlijk zal dat ook nooit gebeuren, want de geluiden die deze man voortbrengt zijn te extreem. En dus staat hij op 18 februari niet in de grote zaal van Paradiso, maar in de veel kleinere bovenzaal. Who cares hoor je Holcombe denken.    

(Tekst: Sjoerd Punter)  

Optredens in Nederland:

14-2 Peticantus, Hoorn
16-2 Q-bus, Leiden
18-2 Kleine zaal Paradiso
20-2 Café De Amer, Amen
21-2 Huisconcert, Amersfoort
22-2 Meneer Frits, Eindhoven
23-2 ’t Zwijnshoofd, Bergen op Zoom
24-2 Burgerweeshuis, Deventer