Sinds haar debuutalbum ‘Hey Babe’ uit 1992 heeft songstress Juliana Hatfield consequent haar eigen weg gevolgd, wars van toegevingen aan commerciële druk. Haar muziek vertoont de meest uiteenlopende invloeden, gaande van Sandie Shaw via Velvet Underground tot Dinosaur Jr., maar wordt vooral gekenmerkt door een gezonde dosis eigenzinnigheid. Met als gevolg dat de grote labels haar, op een enkele uitzondering na (haar vijfde album ‘Beautiful Creature’ verscheen bij Sony), over het hoofd zagen omdat haar muziek te moeilijk te catalogiseren viel en te weinig mainstream was.
Na het fraaie drieluik ‘In Exile Deo’ (2004), ‘Made In China’ (2005) en ‘How To Walk Away’ (2008) heeft Juliana Hatfield op ‘Peace & Love’, haar tiende album, het roer omgegooid van elektrische indierock naar een kleine akoestische setting met de nadruk gitaar en piano, en het resultaat mag gehoord worden.
Naar gewoonte schrijft Hatfield aanmerkelijk persoonlijke songs waarbij ze er niet voor terugdeinst om haar kwetsbaarheid en zwakheden te tonen. Doordat de songs op dit album ook nog eens bewust ‘kaal’ worden gehouden, ontstaat er een soort vertrouwelijkheid die je bij weinig anderen tegenkomt. Zoals in ‘I’m Disappearing’ dat geschreven is vanuit de positie van iemand die aan anorexia lijdt. ‘I’ve suffered from this in the past and people would say things to me like “You’re shrinking”’, schrijft ze daarover op haar website. ‘In this song I try to explain what it’s like to be that person, how weird and scary and self-defeating it can be’. Of in ‘Evan’, waarin ze jaren na haar breuk met Evan Dando (van de Lemonheads) haar liefde vormgeeft in een prachtige song.
‘Peace & Love’ biedt geen licht verteerbare singer-songwriter liedjes, het album vergt enige inspanning. Maar de luisteraar die bereid is die kleine inspanning te leveren, wordt getrakteerd op een dozijn songs die zo puur zijn als vers gevallen sneeuw.