RSS

Mike McClure Band – Zero Dark 30

mike_mcclure_c

Een half jaar geleden werd ik aangenaam verrast door de nieuwe cd van Marshall Crenshaw die overliep van de heerlijke poprock, powerpop en rock-’n-roll. Muziek zonder misplaatste kapsones of hoogdravende statements: niet ouwehoeren, leek het devies, maar gewoon lekker spelen met het volume op negen!

Datzelfde gevoel krijg ik bij het luisteren naar Zero Dark 30, de zevende plaat van de Mike McClure Band. McClure, die zijn strepen in de muziekwereld hiervoor verdiende als frontman van de ondergewaardeerde altcountryband The Great Divide, zei in een interview bij wijze van boutade dat zijn ‘nieuwe’ trio ‘half zo populair maar dubbel zo luid’ was als zijn vorige groep. Of het met die populariteit inderdaad zo matig gesteld is, kan ik moeilijk beoordelen. Maar dat deze band kan knallen, is een feit.

mike_mcclure

De cd opent met Mother May I, een forse rocker die zich ergens tussen de eerder genoemde Marshall Crenshaw en The Posies ophoudt: stuwende drums, scherpe gitaren en een refrein dat zich dagenlang in je hoofd vastnagelt. En die omschrijving gaat eigenlijk ook op voor Don’t Fight It en Down Like A Drop of Swinging, nummers waarin je invloeden kunt herkennen van zielsverwanten als Tom Petty, Smithereens en Dwight Twilley – niet toevallig allemaal lui die muziek maken die het fantastisch doet op de autoradio.

Maar McClure en band spreken mij toch het meest tot de verbeelding in de wat meer akoestische nummers. In A Breakdown, dat altcountry van de bovenste plank biedt, Colors Fade To Gray en de melancholieke afsluiter Down The Road I Go komt het specifieke stemgeluid van Mike McClure eens zo goed tot zijn recht. De muziek is er al, nu de zomer nog!

 

www.myspace.com/mikemcclureband

www.lonestarmusic.com


Your Comment