RSS

Mary Gauthier – The Foundling

mary gauthier_C

Het eerste nummer dat ik van Mary Gauthier hoorde, was Goddamn HIV, en het deed me naar adem happen. Dit was zo aangrijpend en eerlijk, dit kwam zo diep uit een gekwetste en beschadigde ziel, hier moest en zou ik meer van horen en weten. Sindsdien, we spreken over 1997, ben ik een toegewijde bewonderaar van deze ongekroonde koningin van de country noir.

Op elk album dat na haar debuut-cd Dixie Kitchen volgde, stonden even magnifieke als duistere nummers waarin Gauthier geen enkel heikel maatschappelijk thema uit de weg ging. Songs waarin ze de luisteraar een ontnuchterende blik gunde op de pokdalige kant van de Amerikaanse illusie en het groeiende onvermogen om voor zwakkeren te zorgen. Vlijmscherpe liedjes waarin ze haar mededogen en medeleven met de vertrapte en uitgespuwde randfiguren van die vaak beenharde samenleving bezong, mensen die ze ooit had ontmoet, die ze van dichtbij kende of waarmee ze had samengeleefd: junkies, alcoholisten, hoeren, echtbrekers, sjacheraars en messentrekkers.

Maar evengoed zong Gauthier over hartstocht, schoonheid, tederheid, hoop en voorspoed. En met elk nieuw album werd ze een betere verhalenvertelster, een betere zangeres en een betere muzikant die haar muzikale horizon gaandeweg uitbreidde met folk, countryblues, bluegrass, blues en jazz.

Mary Gauthier_pDrie jaar na Between Daylight And Dark ligt er met The Foundling eindelijk een nieuwe cd van Gauthier in de winkel, en ik ben er na meerdere luisterbeurten nog altijd ondersteboven van. Opnieuw raakt ze hier een maatschappelijk thema aan, maar deze keer ligt het onderwerp haar wel héél na aan het hart. Gauthier bracht haar eerste levensjaren namelijk door in een weeshuis en zoiets laat diepe sporen na in een jonge geest. Dat ze op jonge leeftijd geadopteerd werd door een alcoholistische ‘vader’ en een suïcidale ‘moeder’ hielp haar zoektocht naar een emotioneel evenwicht ook niet echt vooruit.

En daarmee zitten pal bovenop het centrale thema van dit album: de zoektocht naar zekerheid, stabiliteit en een eigen identiteit. Naar inmiddels bekende en gewaardeerde gewoonte doet Gauthier dat via songs die zelfs de koudste ziel doet smelten zonder daarbij ook maar één moment klef of pathetisch te worden. Het strekt producer Michael Timmins (Cowboy Junkies) dan ook tot eer dat hij de kracht van haar muziek tot in de kleinste finesses aanvoelt.

Songs als Mama Here, Mama Gone (met heerlijke achtergrondzang van Margo Timmins), Blood Is Blood (inclusief desoriënterende elektrische viool), March 11, 1962 (de geboortedatum van Gauthier) en Walk On Water (daar is Margo Timmins weer) graven dieper dan Mary Gauthier ooit gegraven heeft, maar staan ook als song overeind. En dan zwijg ik nog over de tien andere nummers die in hun schijnbare eenvoud stuk voor stuk op een soms duizelingwekkend hoog niveau staan.

‘There’s freedom in knowing that you don’t have to know it all,’ zegt Mary Gauthier op haar website. ‘Which is why to me, a song should end with a question, not an answer.’ Voor deze plaat maakt ze daar een uitzondering op: The Foundling eindigt met een uitroepteken.

 

www.marygauthier.com

www.myspace.com/marygauthier


0 Comments Add Yours ↓

  1. 1

    Mary Gauthier vrijdag 4 juni in de kapel van Roepaen zie http://www.roepaen.com

  2. jur #
    2

    fantastische vrouw, die ook in haar eentje een zaal volledig stil krijgt
    en dit keer komen ze met zijn drietjes (viool en gitaar erbij)
    ik ga twee keer, nl ottersum in de fantastische kapel en in de amstelkerk op 6 juni
    komt allen!

  3. Mariska #
    3

    Ik ga ook naar Ottersum!! heb iemand gevonden die mee wil. Heb haar eerder live gezien, alleen en dat was al geweldig!!


1 Trackbacks/Pingbacks

  1. Mary Gauthier – Trouble & Love /  17 07 14

Your Comment