Woensdagavond 19 mei was Chip Taylor terug op de plek “where it all started”. In 1973, het jaar van zijn magistrale debuut ‘Last Chance’, verzorgde hij zijn allereerste Europese optreden in een inmiddels ter ziele gegaan café aan de Markt in Eindhoven. Nu stond hij twintig meter verderop in het prestigieuze Muziekcentrum Frits Philips ter afsluiting van zijn zoveelste Nederlandse tournee. De zaal was matig gevuld, wellicht een teken dat Chip zijn uiterste houdbaarheidsdatum begint te naderen, maar het kan ook zijn dat de entreeprijs (driekeer zo hoog als de vorige keer) roet in het eten gooide.

Chip Taylor is altijd al een geweldige kletsmeier geweest, maar nu werd het grootste deel van zijn optreden gevuld met eindeloze verhalen, nog uitvoeriger dan het geval is op zijn autobiografische laatste album ‘Yonkers NY’. Zo kwamen we te weten dat vader Elmer profgolfer was, iets wat Chip ook graag had willen worden, en dat zijn twee broers bastards waren. Broer John (Voight) is inmiddels een Hollywood-ster en de andere broer Barry heeft het momenteel erg druk als vulkanoloog. Chip zelf was jarenlang verslaafd aan het gokken, eerst op paardenraces, daarna aan de blackjacktafel. “Van 1982 tot 1995 deed ik niets anders”, onthulde hij. “Ik kan het niemand aanraden.” Uiteindelijk deden de casino’s Chip in de ban, en moest hij wel weer de muziek in.

Dankzij de medewerking van Carrie Rodriguez, die hij in 2001 tegen het lijf liep, kwam Chips carrière goed op gang. Toen Carrie na een paar jaar voor zichzelf koos, duikelde Chip razendsnel een nieuw schatje op, ook gezegend met veel talent. Helaas was Kendel Carson er wegens ‘persoonlijke omstandigheden’ deze keer niet bij. Ze had de Nederlandse tour voortijdig verlaten, zodat we het moesten doen met Chip en zijn trouwe gitarist John Platania (leverde in 2007 een prima solo-album af onder de titel ‘Blues, Waltzes and Bad Land Borders’).

Het leven is goed voor Chip, getuige de bolling van het lichaamsdeel boven zijn broekriem. Met zijn zilveren haardos begint hij trouwens steeds meer te lijken op Granny uit de ‘Beverly Hillbillies’… Helaas moet ik bekennen dat ik gaandeweg het optreden gaapneigingen kreeg, en naast me dreigde ook al iemand in te dutten. Het nieuwere werk van Chip is melodisch namelijk tamelijk eenvormig, daar kunnen briljante licks van Platania ook niets aan veranderen. Ik ben uiteindelijk maar weggeslopen. Adios Chip Taylor.

Tekst: Sjoerd Punter

Foto’s: Ronald Rietman (Route 66 festival op 15 mei in Oss)