RSS

Shane Alexander – Mono Solo

Als je stukken over het werk van Shane Alexander leest, kun je er donder op zeggen dat er vroeg of laat een verwijzing komt naar de platenkast van zijn vader én naar Simon en Garfunkel. In het begin van zijn muzikale loopbaan, een start die ik overigens gemist heb omdat je nu eenmaal keuzes moet maken (en wie kiest, verliest), zou hij af en toe wat leentjebuur gespeeld hebben bij dat illustere duo. So what. Welke hedendaagse artiest is niet door een ander beïnvloed? En die platenkast? Ach, het grootste deel van zijn generatie is met zo’n LP-verzameling opgegroeid dus echt bijzonder is dat nu ook weer niet.

Dan maar door naar de kern van de zaak, Mono Solo, inmiddels alweer de vierde cd van de Amerikaanse singer-songwriter en gitarist. In twaalf aanstekelijke composities bewijst Shane Alexander dat hij in staat is een smaakvolle cocktail van pop, folk en keurige soft rock samen te stellen, die op het randje van te zoet balanceert maar nooit naar de verkeerde kant overhelt. Een beetje zoals Stephen Bishop dat vroeger deed. Of Ron Sexsmith en Shawn Mullins tegenwoordig.

Verwacht op Mono Solo dan ook geen scheurende gitaren, donderende drums en pompende ritmes want daar doet Alexander niet in. Hij grossiert liever in zogenaamd klein gehouden muziek (Miles For Days, Never Knew The Sunshine, Corey’s Song, Carrollton) met hier en daar een discreet loopje of een eenvoudig flardje cello. Een beetje zoals een schilder kiest voor het kleine gebaar in plaats van zijn doek onstuimig aan te vallen. Laat er geen onduidelijkheid over bestaan, ik houd van beide werkwijzen. Maar op broeierige dagen als deze kan ik Shane’s bescheiden likje verf soms beter waarderen dan een verfspuit. Al mag hij die voortaan niet meer in zo’n foeilelijke hoes steken.

www.shanealexandermusic.com

www.myspace.com/shanealexander


Your Comment