RSS

Prima Nieuw Album Dale Watson

Hij stierf aan een gebroken hart. Dat is wat ze zeiden over het tragische einde van Hank Williams, onbetwist de meest betekenisvolle songwriter uit de country & western van de vorige eeuw. Hank Williams werd slechts 29 jaar oud, maar hij wist waar hij over zong: pijn. Vanaf zijn kinderjaren kampte Williams met steeds erger wordende pijnen, die hij bestreed met drank en pillen. Zijn leven was een moeizame reis. De dood van Hank Williams was in stijl: in de oudejaarsnacht van 1952/1953 stierf hij onopgemerkt op de achterbank van zijn zachtblauwe Cadillac, vermoedelijk het gevolg van een overdosis morfine en teveel booze. Williams opereerde in een heel andere wereld dan de huidige mainstream country, die met vrachtwagenladingen tegelijk de muziekfabrieken in Nashville verlaat en vooral uitmunt in oppervlakkigheid. Terecht noemde Elvis Presley ‘I’m So Lonesome I Could Cry’, een compositie van Hank Williams, the saddest song I ever heard.

Gelukkig brandt het oorspronkelijke vuur nog wel hier en daar. Mensen als James Hand, Johnny Bush, Wayne Hancock en Amber Digby brengen de muziek zoals het moet, dus absoluut geen fabrieksmatige, gladde kost. Ook op ‘Carrying On’, het nieuwe album van Dale Watson, regeert het klassieke country & westerngeluid. Het is alweer Dale’s negentiende album, en zeker niet het minste. Kennelijk is er een flinke pot met geld tegenaan gegooid, want voor de begeleiding is een aantal topnamen uit de country & western aangetrokken, zoals steelgitarist Lloyd Green (bekend van zijn werk met Johnny Cash), de niet minder bekende gitarist Peter Wade en Merle Haggards pianist Hargus Robbins. De productie is fraai en dusdanig aangekleed met koortjes e.d. dat het resultaat commercieel verantwoord mag worden genoemd. Kennelijk wordt er gewerkt aan de doorbraak naar een groter publiek. Dat verklaart wellicht ook de aanwezigheid van een aantal tamelijk slappe ballads op dit album, dat verder er flink op los swingt met een pumpin’ piano en een stevige honky-tonk bas.  

 

De 48-jarige Watson zit inmiddels een jaar of vijfentwintig in de muziekbiz en heeft het bekende countrybroeinest Austin in Texas als domicilie gekozen. Hij brengt een stevige mix van honky-tonk, western swing en hillbilly, een genre dat door hemzelf ameripolitan wordt genoemd. Watson is bang om verkeerd begrepen te worden. “Als mensen vragen wat voor soort muziek ik breng, aarzel ik om te zeggen dat het country is. De meeste mensen denken dat country of western swing retro is, helemaal uit de tijd. Daarom heb ik die nieuwe term bedacht, als aanduiding voor oorspronkelijke muziek met rootsinvloeden.”    

Dale Watson weet uit eigen ervaring is wat het is om te moeten leven met een zwaargewonde ziel. In 2000 kwam zijn verloofde Terri Lynn Herbert om bij een auto-ongeluk, waarna Watson compleet instortte. Hij gaf zichzelf de schuld van het ongeluk en probeerde zelfmoord te plegen. Z’n roadmanager wist dit te voorkomen. Volgens de politie was Terri Lynn achter het stuur in slaap gevallen, terwijl ze onderweg was naar een optreden van Dale in Houston.  Watson verwerkte deze ervaring in het diepbewogen album ‘Every Song I Write Is For You’ dat een jaar na het ongeluk verscheen. Op dit album geen honky-tonk, maar prachtige ingetogen songs als ‘Angel In My Dreams’ en ‘If I Knew What I Know Now’.

Watson is een sociaal bewogen mens. Hij denkt dat hij met zijn muziek iets kan bewerkstelligen in onze dolgedraaide samenleving. Een typerend voorbeeld hiervan staat op zijn album ‘From The Cradle To The Grave’ (uit 2007) met het nummer ‘Tomorrow Never Comes’ en daarin de bezwerende zinnen:

                  The world could end tomorrow

                  The world could end today

                  Time is only borrowed

                  A debt we have to pay

 

Het nieuwe album brengt veertien songs, voor het grootste deel stevige country met ruggegraat. Met name over het steelgitaarwerk van Lloyd Green ben ik zeer te spreken. Geen  wazige glissando’s, maar een stuwende en uitermate ritmische ondersteuning van de gitaristische capriolen van Peter Wade. Volgende maand zullen we ongetwijfeld een aantal van de nieuwe nummers live kunnen horen, want dan komt Dale weer naar Nederland. Hij staat op 14 augustus geboekt in de zaal ‘Stars ’n Bars’ in Delft voor ongetwijfeld een ruim bemeten concert. Op 8 augustus is hij actief in Klaaswaal. In november komt Dale langer langs. De shows die Watson vorig jaar verzorgde in Nederland waren prima voor elkaar en liepen regelmatig uit tot maar liefst drie uur, waarbij alle verzoeknummers van het publiek een stevige beurt kregen. Watson zingt niet alleen over sociale bewogenheid, hij brengt dat ook in de praktijk. Loopt gewoon rond in de zaal en is voor iedere fan aanspreekbaar. Hank Williams III, de kleinzoon van de grote man, zei eens: “Dale Watson is de redder van de countrymuziek”. Dat zou ik zelf niet durven beweren, maar belangrijk is deze kleine man wel degelijk. Keep on truckin’ Dale.

 

Nog even geduld: zijn nieuwe album wordt uitgebracht op 24 augustus.

Tekst: Sjoerd Punter 

Foto’s: Jeanette Colla    


1 Comments Add Yours ↓

  1. 1

    En zo is het!
    Goed verhaal.



Your Comment