Zo explosief als de hoes van Mapping the Wreckage is, evenzo kenmerkt het uiterlijk vertoon van de openingssong zich, en dendert dit nieuwe Jungklas album vol overgave uit mijn speakers. Rob Jungklas neemt geen risico’s meer, hij wil gehoord worden. In het prille begin van zijn carrière liet een geslaagde doorbrak op zich wachten, waardoor Jungklas enigzins gedesillusioneerd uit de muziek stapte. Zijn eerste lp Closer to the Flame dateert van 1987 en bevatte zelfs een bescheiden hitje in de vorm van Boys Town, daarna bleef het verwachtte succes uit. Opvolger Work Songs for a New Moon raakte evenmin de juiste snaar. Was het publiek nog niet klaar voor Jungklas?

 

Het duurt echter jaren voordat Jungklas genoeg moed of ambitie heeft verzameld voor een herkansing. Creativiteit laat zich nu eenmaal niet opsluiten of binden. Ongeremde passie die wordt vrijgelaten zo kun je zijn muziek wellicht het best omschrijven. Mapping the Wreckage opent met snoeiharde powerpop, waarbij gitaargeweld een behoorlijk centrale positie inneemt. Zijn teksten zijn zeer metafoorrijk en bevatte dezelfde passie als de gepeperde drive van zijn typische sound. Jungklas lijkt me een perfectionist, want volgens de teksten eist hij regelmatig beloftes van zijn geliefden/omgeving. In ruil daarvoor geeft hij zich voor honderd procent. Dezelfde dadendrang stelt hij ter beschikking aan zijn publiek. Jungklas doet niet aan half werk, en is bereid tot het uiterste te gaan. “I need my medicine!” schreeuwt hij uit, wanneer de gitaren voor een momentje zwijgen. Genadeloze rock waarvan je ultiem kan genieten.

www.robjungklas.com
www.myspace.com/robjungklas
www.youtube.com/watch?v=OpNAoF7pDf4&feature=related

(Rein van den Berg)