RSS

De Koude Oorlog Van Kirk Brandon

De Engelse zanger-gitarist Kirk Brandon was een man met prima vooruitzichten. Zijn band Theatre of Hate bracht in de jaren tachtig politieke songs die er flink inhakten. In 1983 begon hij een nieuwe band Spear of Destiny. Het zou niet goed komen met Kirk Brandon.

Deel 6 van de muzikale herinneringen van Sjoerd Punter.     

In zijn autobiografie ‘Take It Like A Man’ onthulde Boy George in 1995 dat Kirk Brandon de grote liefde uit zijn liefde was. Brandon was not amused. Hij was inmiddels getrouwd en had een dochter van anderhalf jaar. Hij spande een kort geding aan tegen Boy George, maar verloor. Tijdens het proces verklaarde de boomlange nicht dat hij nog steeds smoorverliefd op Kirk Brandon was. De juridische kosten kwam voor rekening van Brandon. Het was het begin van een dramatische periode. Brandon werd failliet verklaard, zijn vrouw liet hem in de steek en hij raakte tot overmaat van ramp in een diepe depressie die hij vergeefs trachtte te bestrijden met seroxat.  In augustus 2009 werd Kirk Brandon getroffen door een reeks hartaanvallen. Tijdens een operatie die acht uur duurde kreeg hij een hartklep van een varken. 

Al die dingen wist ik niet toen mij in de zomer van 1984 werd gevraagd of ik zin had om Kirk Brandon te interviewen. Hij had kort daarvoor met zijn nieuwe groep Spear of Destiny opgetreden in de Effenaar in Eindhoven, en dus kennis gemaakt met Cheeta, zoals de bijnaam van een hevig blonde groupie luidde die altijd in het popcentrum paradeerde in extreem strakke broeken met roofdiermotief. Ze had al heel wat muzikanten verslonden, en ook Kirk Brandon moest eraan geloven. Ze vond hem een lekker ding, zoveel was wel duidelijk geworden…

Kort daarvoor had het Engelse muziekblad New Musical Express een interview met Kirk Brandon gepubliceerd. Hij werd door het tamelijk zelfgenoegzame Engelse periodiek ongehoord scherp onder handen genomen. Het verslag van het duel zou goed passen in een polemologische studie,  want het was pure oorlog. “Hij heeft mij niet één keer aangekeken en weigerde de vragen te beantwoorden”, meldde de journalist beteuterd. Geen wonder dat Brandon daarop verkondigde dat journalisten in de meeste gevallen ‘boeren’ en ‘leugenaars’ zijn. Ik studeerde wat karategrepen in en reisde af naar Amsterdam. 

Hij zat in de lounge van het Sonesta Hotel, de plaats waar internationale interviews meestal werden afgenomen. Fraaie blonde kuif, gramstorige blik. Met het verkeerde been uit bed gestapt? Of nog erger? Er ontspon zich een merkwaardig gesprek, voortdurend balancerend op de rand van escalatie, geen sprankje humor te bekennen.

Is het nu afgelopen met New Musical Express?  

Woorden als hagelstenen. “Het zal voor hen inderdaad heel moeilijk worden mij nog een keer te spreken te krijgen.” Woeste blik opzij. Hoorde ik daar tandengeknars? “Muziekbladen lees ik alleen maar als ik wil lachen”, ging hij verder en keek nog woester.

Ben je juist geciteerd in dat interview, toen je zei dat het eerste album van jouw groep Spear of Destiny niet best is?

“Het is een kutalbum. Heel beroerd geproduceerd.”

Je ziet je eigen songs niet zitten?

“Ik vind er niks aan. Laten we het vergeten.” Het was duidelijk: wat KIrk Brandon betrof kon ik maar beter stoppen met het interview. Nou, mooi niet.

Je nieuwe album is beter?

“Ook kut”, zei hij ongedaan. “De producer Nick Tauber deed gewoon waar hij zin in had. We hadden godverdomme niets in te brengen. Wat een gore klootzak!”

Komt er nog een derde album?

“Ik ben daarover met CBS in onderhandeling.”Broedend keek Brandon in de richting van een functionaris van de betrokken platenmaatschappij die het vochtigheidsniveau van wat wachtende popjournalisten bewaakte.

Zijn er soms problemen?

Hij knikte, maar gaf geen verdere uitleg. Wellicht te pijnlijk. CBS zag namelijk niet zo veel meer in Spear of Destiny. De verkoop van de eerste twee albums viel erg tegen. Een nieuwe tour van de Spear door Nederland moest worden afgelast omdat CBS verdomde daarin te investeren. Het bedrijf stond op het punt de handen van Kirk Brandon af te trekken. Spear of Destiny bestaat overigens nog steeds, maar de zalen waar de band optreedt zijn niet erg groot meer.

Met aanmerkelijk groter enthousiasme dan hij voor het interview kon opbrengen begon Brandon een broodje kaas naar binnen te werken. De rest van het gesprek werd kauwend volbracht, waarbij broodkruimels als lastige vliegen in mijn richting vlogen. Brandon had niets opmerkelijks meer te vertellen, filosofeerde nog wat over drugs, die hij bloody evil noemde.

Het was de laatste keer dat ik hem zag. Uit berichten in de pers maakte ik op dat het steeds slechter met hem ging. Kort nadat ik hem had gesproken werd Brandon getroffen door het Reiter-syndroom, een vreemd soort artritis waardoor hij een jaar niet kon lopen en veel pijn had. Het was het begin van de ellende, die nog steeds voortduurt. Kirk Brandon was geboren voor het ongeluk. Geen mogelijkheid om eraan te ontsnappen. That’s life.

Tekst: Sjoerd Punter  


1 Comments Add Yours ↓

  1. 1

    hoi, Ik las ergens iets over Kirk’s gezondheid. zoekend naar wat er aan de hand is, kom ik hier en…herkenning!
    Ik heb hem ook ooit mogen interviewen voor een lokaal dagblad. Als grote fan ging ik met lood in mijn schoenen naar Paradiso. Hetzelfde verhaal: een donker blik en dito eerste zin: ‘I hate journalists’. Ik was gelukkig zo helder om te zeggen dat ik dat ik dat dus niet was, maar gewoon een arme muzikant die zich verdiept had in zijn teksten en van een bevriende redacteur een stukkie mocht schrijven in ruil voor 2 kaartjes. Dat brak het ijs. Na een ontspannen gesprek van een uur(!)nodigde hij me uit om de band te ontmoeten. Mijn eerste interview was klaar, ik was helemaal leeg en weigerde met een “no, there’s some friends waiting to meet me, sorry” Hij nam vriendelijk afscheid en ging soundchecken, ik vloog de deur uit en haalde buiten opgelucht adem.
    Bij het concert stond ik vooraan en heb alles meegezongen. Een bijzonder gedreven man, Kirk Brandon. Ik hoop dat hij snel weer op de been is.



Your Comment