RSS

Frank Fairfield – Out On The Open West

Ik mag dat wel. Muzikanten die lak hebben aan hokjes en daar naar handelen. De jonge Amerikaan Frank Fairfield vindt de benaming van singer- songwriter een vaag begrip. ‘Niets zo ergerlijk als de term singer-songwriter’. Het zegt niets over de stijl van muziek die je maakt. Hij is letterlijk op straat ontdekt waar zijn manager Matt Popieluch in 2007 hem regelmatig ziet fietsen met zijn koffergrammofoon en een stel 78-toerenplaten achterop gebonden. Matt hoort de muzikant spelen en zingen op oude Amerikaanse boerenmarkten en op de hoek van de straat van Los Angeles. Na het tekenen van deze ster in wording, volgt een jaar later een tour  met Fleet Foxes.  Al snel wordt een album uitgebracht. Recentelijk was Frank,  vaak gekleed in een ouderwets pak en zingt alsof hij een dik eeuw geleden geboren is, te bewonderen op het Naked Song festival in Eindhoven. De onlangs uitgebrachte nieuwe cd “Out On The Open West” lijkt zonder meer terug te gaan naar het begin van de twintigste eeuw.

Het nieuwe album, dat is geproduceerd door Michael Kieffer en opgenomen met 1 microfoon, bevat negen eigen folknummers en mooie arrangementen voor instrumentale traditionele nummers als het slepende Haste to the Wedding/The Darling True Love, het uitbundige Turkey in the Straw/Arkansas Traveler en Texas Farewell. Een aanstekelijk nummer,  dat simpelweg vraagt om ritmisch voetgestamp. Frazier Blues, Someday You’ll Be Free en Poor Old Lance hebben de toon, de stijl en de klank van oude veldopnames van Alan Lomax of Harry Smith. Andere opvallende momenten zijn de samenwerking van Frank Fairfield met Willie Watson (Old Crow Medicine Show) bij het titelnummer en het liedje But That’s Alright met uitstekende vocale gastbijdrage van Jerron “Blind Boy” Paxton. De voormalige straatmuzikant ragt en ramt op zijn banjo of zijn leven ervan afhangt. De viool, het andere instrument dat Frank als begeleiding gebruikt, klinkt op zijn nieuwe plaat gekweld, smekend maar ook elegant. Zijn liefde voor obscure 78-toerenplaten, waarvan de artiest een behoorlijke collectie bezit, is de grootste inspiratiebron.

Door Franks authentieke aanpak wordt zijn muziek vaak vergeleken met ‘appalachian music’ en ‘old time’. De intelligente jonge vent met de ziel van een oude man heeft daar zelf een uitgesproken mening over: ‘Het lijkt zo dat als je op een viool of een banjo speelt, dat je dus ‘Appalachian music’ speelt, terwijl je in werkelijkheid overal stringbands hebt. Je hebt songs en stijlen, muziek uit het berggebied, zwarte muziek en blanke muziek’. ‘Toen de platenmaatschappijen in de jaren twintig muziek voor het eerst commercieel begonnen uit te brengen, noemden zij ook al ‘old time’. Je kunt naar allerlei plekken gaan waar de muziek gebleven is. Je gaat dan niet terug in de tijd, maar hoort iets dat niet weg is geweest’. “Out On The Open West” bestaat uit pure, rauwe en warme akoestische songs, gezongen en gespeeld uit de grond van het hart van Frank Fairfield.

http://www.myspace.com/frankfairfield

(Johan Schoenmakers)


Your Comment