RSS

Recensies van Eric Bibb, Wynton Marsalis & Eric Clapton en Brandon Santini

Eric Bibb – Blues Ballads And Work Songs

 

Volgens sommigen heb je blues en heb je Eric Bibb. Die laatste zou niet ‘authentiek’ genoeg zijn om ingedeeld te worden bij de canon van de blues. Te braaf, te commercieel, te zeer neigend naar het midden van de weg. Dat die lieden dwalen, zoals dat steevast het geval is met de gemiddelde fanaat die vind dat elke straat eruit moet zien als zijn straat, bewees Bibb vorig jaar al met de uitstekende tribute-cd Booker’s Guitar. Dit jaar doet hij dat ten andere male met Blues Ballads And Work Songs, een uitgelezen verzameling semiakoestische bluessongs uit het grote zwarte muziekboek dat in de eerste decennia van de vorige eeuw werd geschreven. Het respect dat Bibb heeft voor de grote en kleine namen die hem voorgingen loopt als een rode draad door dit album dat in Goin’ Down Slow en Come Back Baby twee hoogtepunten kent.

 

Wynton Marsalis & Eric Clapton – Play The Blues: Live From Jazz At Lincoln

 

Wat voor Eric Bibb geldt, geldt al decennialang voor zijn naamgenoot Eric Clapton. Puristen klasseren hem bij voorkeur onder de noemer pop. Anderen plakken dan weer het label rock aan zijn muziek, maar blues? Te blank, te Engels, te mainstream en te veel poen op zijn bankrekening. Gelukkig lapte jazztrompettist Wynton Marsalis dat geleuter aan zijn laars zodat we nu kunnen genieten van Play The Blues: Live From Jazz At Lincoln, een heerlijk livealbum waarop Marsalis, Clapton en een keur van blues- en jazzmuzikanten zich ruim vijfenzeventig minuten lang met aanstekelijk enthousiasme te buiten gaan aan New Orleans blues en jazz. Dat leidt onder meer tot uitvoeringen van Joe Turner’s  Blues, Careless Love, Layla (dat in deze vorm meer op een treurmars dan een klassieke rocksong klinkt) en Just A Closer Walk With Thee (met zang van de enige echte Taj Mahal) om je vinger bij af te likken. Clapton en Marsalis excelleren om de beurt en de begeleidingsband is bij wijlen ronduit grandioos.

 

Brandon Santini – Songs Of Love, Money, And Misery

 

Bij de naam Brandon Santini denk ik eerder aan een nummer van Chris Rea dan aan een blanke bluesartiest die een aardig eindje op de mondharmonica weg kan. Maar Santini laat op zijn debuutalbum Songs Of Love, Money, And  Misery – een titel die hoge ogen gooit in de strijd om de beste cd-titel van het jaar – horen dat hij de real thing is. Stomende, zompige blues, rijkelijk overgoten met orgel, blazers, vette riffs en een mondharmonica die doordendert als een Amerikaanse dieseltrein. De ene keer knipoogt Santini naar Paul Butterfield (She’s Sweet Like Honey), de andere keer lichtjes naar Stevie Ray Vaughan (Beggin’ Baby) of Willy Dixon (Evil Woman) en in het slotnummer (Ida Lee) roept hij warempel de geest op van niemand minder dan Elmore James – heerlijk, die felle slidegitaar! Songs of Love, Money, And Misery is als gegoten voor de autoradio. Wat een heerlijk plaatje!


Your Comment