RSS

Brigitte DeMeyer – Rose Of Jericho

Teken een denkbeeldige gelijkzijdige driehoek, zet bij de punten respectievelijk de naam van Bonnie Raitt, Sheryl Crowe en Shelby Lynne en schrijf dan in het brandpunt van dat vlak de naam van Brigitte DeMeyer. Een scherpere afbakening van waar de muziek van die laatste gesitueerd kan worden, kun je naar mijn idee niet maken. Hoewel die indeling op zich mogelijk toch weer te beperkt is om Rose Of Jericho, Demeyers fonkelnieuwe vijfde cd, muzikaal te plaatsen.

Twee jaar geleden bevestigde Brigitte DeMeyer al het goede dat ze op Something After All (2006) had laten horen met The Red River Flower, een subliem plaatje dat een smakelijke cocktail bood van rootsmuziek en folk. Op Rose Of Jericho verlegt deze dochter van Belgisch-Duitse immigranten de focus heel geraffineerd maar onmiskenbaar naar gospel, New  Orleans-jazz en countryblues. Een opzet die even logisch als avontuurlijk is.

Ruikt het openingsduo One Wish en This Fix I’m In nog naar pure country, vanaf de vaudeville jazz in Alright A-Comin’ slaat DeMeyer schijnbaar een zijstraat in die op dit album een hoofdstraat blijkt te zijn. De countryblues van Miss Johnson’s Honey, met Will Kimbrough in een even ingetogen als opvallende hoofdrol, is een overduidelijke richtingaanwijzer voor wat volgt. In Amen Said The Deacon en Jeremiah’s Blues staan blues en gospel zij aan zij in de modderige klei van een vocale Mississippi, terwijl een excellerende DeMeyer, gedreven door een uitstekend stel begeleiders (o.a. Mike Farris, Sam Bush, Brady Blade) in het fantastische Sip Molasses nog een stapje verder in die rivier lijkt te gaan. Niet om welke reële of denkbeeldige zonde dan ook weg te wassen, maar om een kanjer van een song te schrijven. En omdat die plaats haar daar blijkbaar bevalt, gooit ze er met titeltrack Rose Of Jericho en Say Big Poppa (op maat gesneden van Maria Muldaur!) nog wat gospel en New Orleans jazz tegen aan.

Rose Of Jericho eindigt met twee van de mooiste nummers uit het toch al indrukwekkende oeuvre van Brigitte DeMeyer. In het bloedmooie West Side Mama, South Side Me (met de slidegitaar van Kimbrough als een soort tweede stem) zingt ze over de eeuwige strijd tussen gezin en muziek. Waarna de soulvolle a capella gezongen gospelsong Somebody, Please het album meer dan waardig afsluit. Brigitte DeMeyer heeft haar gospelstem gevonden en iedereen mag die horen.

www.brigittedemeyer.com

www.myspace.com/brigittedemeyer

 

 


Your Comment