RSS

Mark Grandfield – The Talk Of The Town

Als klein knulletje luisterde Mark Grandfield niet alleen met enige gretigheid naar de jazz- en crooner-LP’s die zijn moeder speelde, maar ook naar de plaatjes van zijn oudere zus, singletjes die de onblusbare opwinding van de British Invasion, Stax en Motown in hun huis in New Jersey introduceerde. Dat gevarieerde muzikale verleden heeft onuitwisbare sporen nagelaten in de geest van Grandfield die op zijn debuutalbum The Talk Of The Town met grandeur en bezieling tapt uit meerdere vaten tegelijk. De plaat is behalve een schoolvoorbeeld van hoe je op een creatieve manier kan omspringen met standards én nieuwe klassiekers als Dance Me To The End Of Love en Everybody Knows (twee uitmuntende interpretaties van Leonard Cohen originals) dan ook een soort feest van de herkenning. Je hoort voortdurend klanken die je bekend voorkomen, waarbij je nochtans vooral wordt geconfronteerd met de unieke toon – zowel wat stem als muzikale omkadering betreft – die deze zanger danig onderscheidt van het gros van de hedendaagse jazz- en blueszangers uit de VS.

Een feest van de herkenning? Zonder twijfel. Grandfield is gezegend met een ongepolijste, rauwe stem en een onacademische manier van zingen, maar gedurende de bijna veertig minuten die The Talk Of The Town duurt, hoor je evengoed de warme weerklank van grote en kleinere goden als Frank Sinatra, Ray Charles, Tom Waits, Morphine (vooral door het consistente gebruik van bassaxofoons), Screamin’ Jay Hawkins (het intro van How Glad I Am vormt een eeneiige tweeling met diens I Put A Spell On You) en vooral David Clayton-Thomas van het helaas ter ziele gegane combo Blood, Sweat & Tears (met de nadruk op hun eerste drie platen). Leg wat die laatste én Morphine aangaat je oor maar eens te luister bij de prachtuitvoering van In The Wee Small Hours Of The Morning of het verslavende Little Bit Of Rain, een song waarvoor je ons bij nacht en ontij uit bed mag halen. Als je bedenkt dat Grandfield op zijn atypische wandeling door jazz-, blues- en popland (Blackbird is van Lennon en McCartney) ook nog eens kan rekenen op het genie van Marc Ribot, Danny Kortchmar en Tony Garnier dan weet de fijnproever dat zij of hij hier een muzikaal feestmenu krijgt opgediend dat nog wekenlang zalig blijft nasmaken.

 

www.markgrandfield.com


2 Comments Add Yours ↓

  1. 1

    Hi Martin, thanks for the review. Glad you’re enjoying the music. We wanted to give some of these great songs a different spin. Cheers, Mark

  2. Ed #
    2

    Martin, dit lijkt me een bijzonder spannende cd. Nu nog iemand vinden die hem in Europa kan uitbrengen…



Your Comment