RSS

Tommy Womack – Now What!

Vijf jaar geleden wilde de Amerikaanse indierockveteraan Tommy Womack de muziekindustrie terzijde schuiven. In een veilige structuur van een 8-5 kantoorbaan en geliefd bij collega-muzikanten onder wie Todd Snider, Dan Baird en Jason Ringenberg was het in 2007 uitgebrachte “There, I Said It!” bedoeld als een muzikaal afscheidsbrief. Een turbulente carrière, waar drank en drugs een grote rol speelden begon in 1985 met de rock ‘n roll band Government Cheese. Na deze postpunkperiode van tien jaar, meer dan 800 shows en zes platen bracht Womack onder de naam Bis-Quits in een samenwerkingsverband met Kim Willbrough, het naamloze debuutalbum uit op het label Oh Boy van John Prine.

Na vier soloplaten en twee met de formatie Daddy kan je het countryfolkalbum “There, I Said It!” zien als een openbaar dagboek, een kijk in zijn leefwereld. Autobiografische liedjes geschreven in de werkpauze met een lunchbox, een cola-light en een hoeveelheid aan sigaretten binnen handbereik. Puur, eerlijk en gemeend vanuit zijn hart. En de onvermijdelijke conclusie van het bestaan: ‘I’m Never Gonna Be A Rockstar’. Tegen Tommy’s verwachtingen in werd het album in eigen land enthousiast ontvangen en oogstte tevens veel lof van de schrijvende pers in Nederland. Zanger, muzikant en auteur van Cheese Chronicles: The True Story of a Rock ’n’ Roll Band You’ve Never Heard Of had zich na een langdurige periode van overspannenheid weer teruggevonden.

De bijna vijftigjarige singer-songwriter, gestoorde lolbroek en huisvader verbreekt met het album “Now What!” een stilte van vijf jaar na zijn onverwachte come-back in de muziekwereld. Op “Now What!” gaat hij verder met zijn muzikale levensverhaal, waar hij op “There, I SaidIt!” was gebleven. Alsof er nieuw bloed door zijn aderen stroomt verhaalt Tommy Womack over de pieken en diepe dalen, een moeras van zelfvertwijfeling, jezus, de liefde voor zijn gezin en houdt Tommy de realiteit voor ogen nu hij uit het as is herrezen. Womack heeft geleerd zich niet meer te verliezen in het najagen van zijn rock ‘n roll droom in een roes van drank en drugs ten koste van de wijsheid. Zijn relaxte stemgeluid en de ondersteuning van John Deaderick (keyboard), Daniel Seymour (basgitaar), Paul Griffith (drums), Lisa Oliver-Gray (zang), Jim Hoke (saxofoon,pedaal steel) en Bill Huber (trombone, tuba) zorgen voor de juiste muzikale accenten op deze plaat met diverse elementen en invloeden uit de blues,  jazz, rock, country en een knipoog naar het rapgenre. Iedereen die het americanagenre een warm hart toedraagt zou dit album eens moeten beluisteren. Geloofwaardig en degelijk, nummers die met een ogenschijnlijk gemak onder je huid gaan zitten.

www.tommywomack.net

 

(Johan Schoenmakers)


Your Comment