RSS

Neil Young & Crazy Horse – Americana

Mijn optiek als muziekliefhebber van Neil Young is dat de legendarische loner, na Ragged Glory (1990) regelmatig kwakkelende plaatjes heeft afgeleverd, als ik de interessante albums met oude live-opnames buiten beschouwing laat. Twee jaar geleden deed de grillige en wisselvallige muzikant van zich spreken met de cd Le Noise vol galmende en piepende feedback en een extra gepimpte gitaarsound uit de elektronische trukendoos van producer Daniel Lanois. Een plaat die door de een werd aanbeden, terwijl een ander het album devalueerde als onderlegger voor een glas met goedkope huiswijn.

De aankondiging van Neil Young, eerder dit jaar, tijdens het Slam Dance Film Festival dat hij zou werken aan twee nieuwe platen met zijn maatjes uit Crazy Horse kwam voor velen volkomen onverwachts. Het was namelijk negen jaar geleden dat hij in de studio (met Billy Talbot en Ralph Molina) en op het podium in de volledige bezetting (met Frank Sampedro, ditmaal op toetsen) samenwerkte met zijn begeleidingsband tijdens diens muzikale creatie over het fictieve dorpje Greendale. Het afstruinen van zijn muzikaal verleden voor zijn autobiografie “Waging Heavy Peace” over onder meer het razendpopulaire combo The Squires waar Neil fungeerde als gitarist en in een later stadium de vocalen voor zijn rekening nam, zal overduidelijk als blauwdruk hebben gediend voor het nieuwe album Americana. De vijf traditionele liedjes She’ll Be Comin’ ‘Round The Mountain, Oh Susannah, Tom Dooley, Clementine en High Flyin’ Bird die op Neils recente plaat zijn verschenen, werden half jaren zestig avond na avond gespeeld in een eigen arrangement door zijn eerste bandje.


De boodschap – over een hopeloos verdeelde Amerikaanse samenleving van heden ten dage – is voor Neil belangrijker dan de muziek. Op “Americana” horen we de elf nummers niet in een afgeborstelde productie van Neil en John Hanlon, waarbij de eeuwenoude folkstandaards, de murderballads en de kampvuurliederen worden veranderd in flonkerende diamanten. Nee, de oude rocker is voor alles in het gevoel van de muziek ge├»nteresseerd: ‘That’s the way We Did It. That’s The Way It Happened. Let It Be That Way’. Young meet liedjes als Clementine, Tom Dulah en Jesus’ Chariot een nieuw kleedje aan, wordt er een groot kinderkoor bijgesleurd en weet Neil de ziel ervan terug naar boven te halen.

Een foutloos parcours? Zeker niet: daarvoor klinkt deze plaat vol ongebreidelde speelplezier, gruizige garagerock, de funky groove en de volumeknop regelmatig naar rechts net iets te onbepaald met de kinderlijke meligheid van Neil, Billy, Frank en Ralph of men als Amerikaans plattelandsbandje in een plaatselijke kroeg de bevolking wil vermaken. Jesus Chariot, Oh Susannah en het protestlied Wayfaring Stranger beïnvloedde bij ondergetekende zeker zijn bloeddruk. Een taaie kluif heb ik gehad aan de doowopuitvoering van Get A Job, het galgenepos Gallows Pole en het rammelende God Save The Queen. Een positief punt is het boekje dat bij de cd hoort, waarbij Young voor elk liedje een stuk heeft geschreven om die in zijn historische context te plaatsen.

www.neilyoung.com

(Johan Schoenmakers)


0 Comments Add Yours ↓

  1. Hans #
    1

    Ik begrijp dat Young nu een onderzetter met een heel aardig boekje heeft afgeleverd:-)



Your Comment