RSS

Chris Smither – Hundred Dollar Valentine

Voor de zanger en liedjesschrijver Chris Smither, die inmiddels de respectabele leeftijd van 67 jaar heeft bereikt zijn de basisingrediënten van zijn countryblues repertoire onveranderd gebleven: een doorleefd en rasperig stemgeluid als de verre achterneef van J.J. Cale, uitstekend finger-picking akoestisch gitaarspel, ritmisch meetappend met zijn voeten. De ontspannenheid zelve. Alsof hij de hele wereld aankan na het overwinnen van zijn alcoholverslaving, zo’n twintig jaar geleden. Smither kan terugkijken op een carrière , die 40 jaar en 15 albums overspant, waarvan “Hunderd Dollar Valentine” onlangs is uitgebracht.

Evenals op “Train Home” (2003), “Leave The Light On” (2006), “Time Stands Still” (2009) en “Lost and Found” (2011) wordt Chris op zijn meest recente plaat vakbekwaam bijgestaan door vertrouwensman en producer David Goodrich. Als ik zeg dat “Hunderd Dollar Valentine” een eerlijke plaat is, klinkt het als een loze kreet. Wat ik ermee wil zeggen is dat dit album puur, zuiver en recht uit het hart klinkt, waarbij Smithers hele ziel en zaligheid wordt blootgelegd. Doorspekt van mediterrane melancholie, die de countrybluesmuziek met zich meedraagt, waarvan de emoties een uitweg zoeken in zijn ‘cosmic blues’.

“Hundred Dollar Valentine” bestaat uit elf eigen composities van Chris Smither, waaronder herwerkingen van I Feel The Same en Every Mother’s Son, origineel afkomstig van zijn tweede lp “Don’t Drag It On” uit 1971. Muziek die een aangename droefheid in zich meedraagt. Uitgedund tot geraffineerd gitaarspel, de door merg en been snijdende mondharmonicaklanken van Jimmy Fitting en Smithers kenmerkende zangstem in de weemoedige folkbluesnummers What It Might Have Been en All We Need To Know tot aan ritmische shuffles  met bescheiden en gepaste ondersteuning van drummer Billy Conway, Kris Delmhorst (cello) Ian Kennedy (viool) en Anita Suhanon (zang) die het materiaal subtiel  en met voldoende afwisseling inkleuren.

“Hundred Dollar Valentine” is een perfecte soundtrack waarbij je de vroege ochtenddauw op de bladeren voelt hangen. Een intrigerende plaat vol hoop, angsten en twijfels, die je niet zomaar als achtergrondmuziek opzet. Chris Smither bevestigt met deze plaat nogmaals zijn onuitputtelijk talent om luisteraars bij het nekvel te grijpen en niet meer los te laten tot de laatse tonen van de plaat uitgestorven zijn. Voor een groot publiek een brug te ver maar voor een relatief kleine groep aan muziekliefhebbers is “Hundred Dollar Valentine” typisch zo’n plaatje met repertoire, dat in je hoofd blijft bivakkeren. Hier is wat mij betreft dan ook maar een advies mogelijk: Kopen, dat weergaloos album.

www.smither.com

(Johan Schoenmakers)


Your Comment