RSS

Low – The Invisible Way

Bijna twintig jaar na het debuutalbum I Could Live In Hope heeft Low in Wilco’s Jeff Tweedy een producer gevonden die optimaal gebruik maakt van de muzikale mogelijkheden van de groep. Het echtpaar Alan Sparhawk (gitaar, zang) en Mimi Parker (drums, zang) worden ook op dit album bijgestaan door bassist, multi-instrumentalist Steve Garrington die zijn opwachting maakte in 2011 op het vorige album C’mon. Zoals de desolate muziek van de groep Joy Division haaks stond op de lawaaiige punkmuziek in het Verenigd Koninkrijk van het begin van de jaren tachtig, zo stond het lome geluid van de muziek van Low haaks op de kakofonie van de grungemuziek in het begin van de jaren negentig in de USA. De pers bedacht termen als dreampop, sadcore en slowcore om het klankbeeld van de groep te duiden. Dat klankbeeld heeft door de inbreng van producers als Steve Albini, Kramer en Dave Friedmann in de loop van hun carrière diverse accentverschuivingen ondergaan.

Jeff Tweedy heeft vooral het pure, directe geluid van de groep weten te vangen. The Invisible Way klinkt daardoor opvallend ruimtelijk waardoor de zang en de akoestische klanken van de piano en de gitaar optimaal tot hun recht komen. Dat de solozang van zangeres Mimi Parker in vijf van de elf liedjes centraal staat, is absoluut een extra geslaagd onderdeel van de opmaak van de liedjes op dit album te noemen. Ook nu is Low regelmatig heerlijk slow en nodigen de hypnotiserende klanken uit eens helemaal ongeremd te onthaasten. De lichte dreiging die altijd wel rondspookt in de teksten van Low, valt door de sterke melodielijnen en de hemelse samenzang goed te behappen. Het maakt The Invisible Way tot een album waarmee een breed indiepoppubliek goed uit de voeten kan.

Op het podium van locatie De Duif van het Amsterdamse Paradiso is Low op 9 mei te bewonderen.

www.chairkickers.com

(Koos Gijsman)

 

 


Your Comment