RSS

Richard Manuel: Innige verstrengeling van lichte afwezigheid en ongrijpbaarheid

Nee, ik ben geen dromer. Te nuchter denk ik. Te realistisch van aard. Maar af en toe sta ik het mezelf toe. Gewoon omdat ik het wil. Als ik bijvoorbeeld naar Whispering Pines luister van The Band. Meesterlijk gezongen door de dromer van het gezelschap. Het clubje muzikanten uit Canada en de VS heb ik altijd gezien als een bijzondere groep uiteenlopende persoonlijkheden. “De ruwe bolster” (Rick Danko), “de energieke” (Levon Helm), “de zelfverzekerde/controlefreak” (Robbie Robertson), “het aan waanzin grenzende genie” (Garth Hudson) en “de dromer” (Richard Manuel): de man waar ik een zwak voor heb. Altijd al gehad.

Rond Manuel heeft voor mij niet alleen het beeld van “de dromer” gehangen, maar ook een zweem van onverbiddelijke en confronterende droefheid. Niet dat hij nu op iedere foto als getormenteerde ziel staat afgebeeld, maar geluk is anders. Nu is dat, omdat we de geschiedenis kennen, makkelijk gezegd. Een geschiedenis die uiteindelijk na veel ellende met drank en drugs eindigde aan een touw in een eenzame hotelkamer in 1986. Een (lege) fles alcohol, die hij zijn leven lang binnen handbereik had, niet ver van hem verwijderd…
http://www.youtube.com/watch?v=bxvstGguz_k
Is het de tragiek van de dromer die me bij Richard Manuel zo intrigeert? Nee, het is veel meer. Manuel is nooit de man geweest die de aandacht volledig naar zich toe trok. Ik vind het bijna aandoenlijk als ik die innige verstrengeling van lichte afwezigheid en ongrijpbaarheid lees die op zijn gezicht stond geschreven. Het hemeltergend mooie Whispering Pines heeft hij eigenlijk niet anders benaderd. Zijn kwetsbare falset dringt zich nergens op, wordt als het ware gedragen door de wind en laat die bezongen dennenbomen, zachtjes deinend, fluisteren. Vastgrijpen kan ik dit lied niet maar voelen kan ik het des te meer…

Nee, een dromer ben ik niet, maar er zijn van die momenten. Op de vleugels van de dromer van The Band liet ik vandaag weer even de realiteit voor was die was en vertoefde een moment elders. Drie minuten en 58 seconden lang. Drie minuten en 58 seconden van ongekende schoonheid. Met dank aan Richard Manuel…

 

(Ed Muitjens)


5 Comments Add Yours ↓

  1. Hans Jansen #
    1

    Ach die stem van Richard Manuel… van grote droefgeestige schoonheid.

  2. 2

    Volgens de Griekse dichter en liedjesschrijver Nikos Gatsos is het getrompetter van een eenzame olifant waardevoller dan de aanblik van de bewegende borsten van een jonge vrouw (zie het gedicht Amorgos)

  3. Hans Jansen #
    3

    Dat zou ik een dichterlijke overdrijving willen noemen Koos:-)

  4. Martin #
    4

    Waarschijnlijk weer zo’n Griekse minnezanger die ze de ogen hebben uitgestoken, Hans…

  5. 5

    En dan te bedenken dat ik in de havenplaats Alexandropolis de perfecte damesbil heb mogen zien.
    Weliswaar slechts een bil maar toch goed voor een moment van ultieme schoonheid….



Your Comment