RSS

Rip Rig + Panic – I Am Cold/Attitude/God

 

Het Engelse indielabel Cherry Red presenteerde recentelijk mijns inziens de re-issues van het jaar. Het gaat om drie nog niet eerder op cd verschenen albums van de Engelse formatie Rip Rig + Panic die voor de speciale gelegenheid digitaal geremasterd werden. Vernoemd naar een album van jazzsaxofonist Rahsaan Roland Kirk is het trompettist Don Cherry’s  dochter en zangeres Nene die met hulp van jonge muzikale vrienden als de multi-instrumentalisten Mark Springer en Gareth Sager plus bassist Sean Oliver en drummer/percussionist Bruce Smith voor een stilistische revolutie zorgen. In het Verenigd Koninkrijk in het begin van de jaren tachtig staat het repertoire van Rip Rig + Panic haaks op het door de gitaar gedomineerde klankbeeld van de punkbeweging. Rip Rig + Panic is niet de enige act die gebruik maakt van blazers in die periode. Ook de musici van groepen als Pigbag, Heaven 17 en A Certain Ratio steken hun voorliefde voor blaasinstrumenten niet onder stoelen of banken. De vaste, vertrouwde ritmische patronen, melodielijnen en akkoordenschema’s waarmee die collega’s hun liedjes opvullen, zijn echter veel te tam voor de avontuurlijke leden van Rip Rig + Panic.

 

Nu scheelt het natuurlijk een flinke slok op de borrel dat vader Don regelmatig de optredens en de opnamesessies opvrolijkt met zijn legendarische kennis van de avant garde in de jazzmuziek in het algemeen en zijn eigen fabelachtige trompetspel in het bijzonder. Maar ook invloeden uit het muziektheater, de wereldmuziek, de zwarte muziek, Stockhausen en de klassieke muziek maken deel uit van de artistieke bagage van de groep. Hun repertoire kent liedjes met absurdistische titels als She Gets So Hungry At Night She Eats Her Jewellery, Another Tampon Up The Arse Of Humanity, Tax Sex en Keep The Sharks From Your Heart die doen denken aan de lyriek van een verwante ziel als  Captain Beefheart, niet geheel toevallig een hartsvriend van Rahsaan Roland Kirk.

 

 

De combinatie van surrealistische tekstregels, opmerkelijke instrumentaties en exotische ritmes bezorgt de luisteraar een energieslurpende luisterervaring die het uiterste vraagt van het muzikale bevattingsvermogen. Excelleren doet het collectief ook op die momenten waarop men toegeeft aan een neiging tot minimalisering van het gebruikte instrumentarium. Het absolute hoogtepunt in die categorie is de compositie The Blue Blue Third van het album God waarin hemels klassiek pianospel met flarden Frans impressionisme op smaak gebracht wordt met lichte percussieaccenten. Aangevuld met allerhande bonusmateriaal vormen deze drie albums een fraai drieluik van wat we gerust de meest experimentele groep uit de jaren tachtig kunnen noemen.

 

(Koos Gijsman)


3 Comments Add Yours ↓

  1. kees #
    1

    Dank je, Koos…. Ik kon niet wachten, en heb ze alledrie zodra dat kon besteld. Vooral God en I Am Cold zijn buitenaards… Ik zal het nooit vergeten: de eerste keer, op dubbel 12inch, God… Later heb ik een goudvis en een poes Neneh genoemd…

  2. 2

    Goed voor jou Kees !

  3. Walter #
    3

    De re-issues van het jaar zeer zeker weten Koos en bedankt voor de tip !



Your Comment