RSS

The Deep Dark Woods – Jubilee

Ook op Jubilee, hun vijfde album, blijven de Deep Dark Woods trouw aan zichzelf. De weg die ze zeven jaar geleden insloegen met hun uitgelezen titelloze debuutalbum, ergens tussen de Band, de Byrds, Love en Buffalo Springfield, blijkt nog steeds de richting te bepalen van de muziek die deze Canadezen maken, al is het baanvak waarop de band zich voortbeweegt wat breder geworden. De stemming is zwanger van weemoed, in elk nummer sluimert hartzeer en ander klein verdriet, en de strekking van het album is opnieuw duister. Niet het duister dat invalt vlak voor een zware sneeuwstorm, maar dat van de oude binnenstad rond een uur of vijf ’s nachts als de laatste bars, bordelen en gokhuizen leeglopen. Het is een geluid waarop de groep een patent lijkt te hebben. Amper een minuut ver in Miles And Miles zijn de elementen die een album van de Deep Dark Woods zo herkenbaar maken al gepasseerd: wijd uitwaaierende gitaren, klaaglijk gezang, dragende orgelpartijen en veel tristesse.

Jubilee werd onder hoede van neofolkie Jonathan Wilson opgenomen in een tot studio omgebouwde chalet in de bossen van de Rocky Mountains en op de een of andere manier hoor je dat terug in de muziek. In het gedragen, bijna arcadische I Took To Whoring bijvoorbeeld, ‘a tale of misfortune and some bad company’, een slepende ballade waarin het orgel van Geoff Hilhorst een opmerkelijke hoofdrol opeist. In dat nummer hoor je ook de link die de groep op dit album legt naar Engelse folkmuziek (op hun website verwijzen de heren letterlijk naar Fairport Convention). Een andere beeldende, bijna filmische song is Gonna Have A Jubilee (‘My heart is on fire / The devil’s everywhere / the light is shining / But I can’t stand the glare’) met zanger Ryan Boldt zijn droevigst – en meteen ook op zijn sterkst. Nog zo’n hoogtepunt is Picture On My Wall, een van alle franje ontdane song die in de verte doet denken aan een huwelijk tussen Tindersticks en The Band. De song bezweert, straalt dreiging uit, maar wordt nooit pompeus of protserig. Die onderkoelde maar evengoed broeierige sfeer hangt over heel dit album en maakt van Jubilee een meer dan waardige opvolger van The Place I Left Behind.

 

http://thedeepdarkwoods.com

www.facebook.com/thedeepdarkwoods

www.myspace.com/thedeepdarkwoods


Your Comment