RSS

Deleyaman – The Edge

Verbijsterd, verbouwereerd, verdoofd, onvermuwbaar, onaantastbaar, prevelend, hyperdramatisch. Waarom en waarvoor? Het nieuwe album “The Edge” van het kwartet Deleyaman is een sluipmoordenaar. Kilometers zweven boven de stratosfeer. Een parasiet die subtiel onder je huid kruipt door de overweldigende stoomwals aan melancholie, hartverscheurende, monotone klaagzang van oprichter en multi-instrumentalist Aret Madelian, de hemelse, krachtige vibrato van de Franse zangeres en keyboardspeelster Beatric Valantin en de onheilspellende, sinistere klanken van het Armeense houtblaasinstrument, de Duduk en een maalstroom aan bloedstollende gitaareffecten. Donker maar nooit echt duister.

Regelmatig balancerend op het randje van de pathetiek maar er net niet vanaf kukelend. Voor de een zal “The Edge”  een intrigerende, magistrale, dreigende, dromerige, etherische muzikale processie en een streling voor het oor zijn. Intens tot het bot. Prettige rillingen gaan door mijn lichaam tijdens de vele draaibeurten van “The Edge”. Een ander zal een hartgrondige afkeer hebben tegen de zeurderig overkomende eenvormigheid, de anatolische ambient en de echo van de jaren tachtig van bands als Dead Can Dance en Cocteau Twins. De irritatiegrens voor die groep muziekliefhebbers  zal dan snel bereikt zijn.Niemand hoeft het te weten. Ik vertel het niet verder.

www.deleyaman.com

(Johan Schoenmakers)


Your Comment