RSS

Chet Baker – Chet

Lome zomeravonden, ze zitten er weer aan te komen. Op het moment dat het kwik weer een paar keer de 25 °C heeft aangetikt, de tuinmeubels zijn ontdaan van de laatste restjes groene aanslag en onze voorraad Chardonnay en Sauvignon Blanc weer is aangevuld tot een voor mij acceptabel niveau, valt er nagenoeg spontaan een cd uit mijn platenkast die op zomeravonden onze ideale metgezel is: Chet van trompettist Chet Baker. Als Baker de eerste tonen blaast van openingsnummer Alone Together dan verdwijnen mijn laatste herinneringen aan het jaargetijde dat men winter pleegt te noemen als sneeuw voor de zon. Een jaargetijde waar ik eerlijk gezegd geen ene ruk mee heb. Ik hou niet van kou. Ik hou van warmte. Warmte in zijn algemeenheid overigens. Alone Together heeft vaak beide werelden verbonden: niets is fijner dan met goede vrienden te genieten van een heerlijke zomeravond waarbij Chet Baker de soundtrack verzorgt. Er zijn meerdere cd’s die onze zomeravonden kleuren, maar Chet neemt een bijzondere plaats in. Waarom? Waarschijnlijk omdat die typische loomheid die zomeravonden nu eenmaal zo kenmerkt, nergens zo ligt opgesloten dan in de tien nummers die dit album sieren.

Toen de LP in 1958 het levenslicht zag, was ik nog niet geboren. Goede muziek heeft nu eenmaal geen houdbaarheidsdatum. Het waren destijds Bakers hoogtijdagen. Ik vind dat niemand, zelfs Miles niet, zo mooi trompet kon spelen als Baker dat kon. Mooie volle, bijna lyrische tonen kon hij uit zijn koperen instrument laten vloeien. Met de nadruk op “vloeien” want zijn spel en geluid herbergde een enorme warmte en zelfs een zekere mate van tederheid in zich. Daarnaast vind ik zijn timing ongekend. Dat Chet zo’n fraai album is, ligt overigens niet aan Baker alleen. Zijn begeleiders kenden als geen ander de klappen van de jazzzweep, maar dat mag geen verbazing wekken als je onder meer Kenny Burrell en Bill Evans aan je zijde weet.

De levensavond van Chet Baker is, zoals bekend mag zijn, een heel stuk minder prettig verlopen dan onze zomeravonden in de tuin. Overmatig drank- en drugsgebruik misten ook hier hun uitwerking niet. Zijn val van de sociale ladder was net zo desastreus en diep als die ijzingwekkende duikeling op 13 mei 1988 uit een hotelraam in Amsterdam. Een val die een einde maakte aan zijn leven. Hij was amper 59 jaar oud, maar zag eruit als een getormenteerde man van diep in de 70. Bijna tandenloos kon hij uiteindelijk die mooie noten ook niet meer echt goed reproduceren, maar hij bleef spelen en optreden. Hij moest ook wel. Hij deed het in ieder geval met overtuiging en gevoel. ‘The monkey on his back’ heeft alles van hem afgenomen, maar niet het gevoel als hij zijn trompet aan zijn lippen drukte. Dat gevoel heeft hij behouden tot aan zijn dood. Hij overleed in mei ja. Voordat de zomer was begonnen.
Ook nu is het nog lente, maar Chet heeft onze tuin alweer bezocht. De onaards mooie tonen hebben zich een weg gezocht langs trommelvliezen, brandende theelichtjes, hortensia’s, de eerste dansende muggen en zijn vervolgens opgestegen in de donkere, zwoele nacht. Richting hemel. Daar waar ze thuishoren.

Ed Muitjens

 


Comments are closed.