RSS

Bronwynne Brent – Stardust

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik de Amerikaanse singer-songwriter Bronwynne Brent tot voor kort niet kende. Deep Black Water, haar debuut uit 2011, is volledig langs mij heen gegaan. En toen ik de hoes van haar tweede album Stardust zag, voelde ik me niet meteen geneigd naar de inhoud ervan te luisteren. Wat eens te meer aantoont dat het niet bepaald slim is om je te laten leiden door de verpakking want dit plaatje zal de komende zomerse maanden nog meer dan eens door mijn huis en tuin schallen. Ondanks het feit dat Brent zichzelf laat portretteren als een bloemenkind met een hang naar wazigheid, klinken de twaalf nummers hier glashelder en aanzienlijk aardser dan het hippiemeisje op de cover doet vermoeden. Enerzijds komt dat door de aparte stem van Brent, die analogieën oproept met door altcountryforum zeer gewaardeerde acts als Audra May (Devil Again en Already Gone), de meisjes van First Aid Kit (Don’t Tell Your Secrets To The Wind) en Lissie (The Mirror) en de natuurlijke manier waarop ze zingt.

Anderzijds heeft ook producer Johnny Sangster (Lindsay Fuller, Mudhoney) een belangrijk aandeel in het uiteindelijke resultaat. Hij haalde een aantal opperbeste muzikanten naar zijn studio in Seattle, lieden die de songs van Brent zeer stijlvol wisten in te kleuren. Zo zorgt de cello van Barb Hunter ervoor dat de wondermooie ballades Dark Highway en Heartbreaker (“So what’s this game you like to play / Pickin’ people and throwin’ them away / Well I never took you for a taker / Now I see you’re a heartbreaker”) niet alleen de adem maar ook de bloedsomloop afsnijden. In het zachtjes swingende Lay Me Down is de aanwezigheid van Calexico-drummer John Convertino dan weer bepalend. De song begint als een soundtrack voor een film van Wim Wenders om na een halve minuut op zoek te gaan naar een ingetogen mariachi-orkestje. In Marrying Kind is het vervolgens de pedal steel van de uiterst subtiel spelende John Rauhouse die de stemming bepaalt. Maar het mooiste instrument op Stardust is toch die markante stem van Bronwynne Brent. ‘In this album, there is more room for my voice; I think I am more exposed than I was on Deep Black Water‘, zegt ze daarover op haar website. Het getuigt van durf om je bewust kwetsbaar op te stellen. Die durf leidt in dit geval tot ontroerende schoonheid.

www.bronwynnebrent.com

www.facebook.com/pages/Bronwynne-Brent/114132871996978


0 Comments Add Yours ↓

  1. Theo #
    1

    De hoes is inderdaad zeer misleidend, Martin. Mooi album!