RSS

Emma Tricca – Relic

Het minste dat je over Emma Tricca kunt zeggen, is dat ze een aparte stem heeft. Een stem waarvoor je valt als een baksteen of die je in de verste verte niet raakt. Dat zijn alleszins de signalen die ik opvang in mijn vrienden- en kennissenkring. Heel soms gewaagt iemand van een klankkleur die enige gewenning vereist, maar doorgaans zijn er weinig nuanceringen en is het zwart of wit. Op Relic, haar tweede album, laat deze Italiaans-Engelse songstress dat bijzondere stemgeluid zich rond tien songs kronkelen die hun inspiratie opnieuw halen uit de Greenwich Village folkscene uit de jaren zestig van de vorige eeuw, toen latere iconen als Dave Van Ronk, Judy Collins, Fred Neil en Karen Dalton daar rondliepen. In tegenstelling tot haar debuutalbum kiest Tricca nu voor een iets breder instrumentarium, als moet de term ‘breder’ met enig gevoel voor relativering gelezen worden. Ragfijn gedoseerde leegte is nog steeds Tricca’s handelsmerk, maar juist daardoor valt het gebruik van percussie, synthesizer en een bijna verdwaalde trompet zo op.

In Coffee Time doet die synthesizer zijn intrede op een hoogst geraffineerde wijze zijn intrede en zorgt voor een bijkomende laag nostalgie en weemoed. Enkele tracks verder, in het zachtjes wiegende The Painter, introduceert Tricca een zijdezachte percussie die gedistingeerd op de achtergrond blijft, maar de song toch voorziet van een lekker lui ritme. Met het ongeslepen juweel Distant Screen, een jazzy nummer dat héél in de verte wat doet denken aan Joni Mitchells Both Sides Now, zet Emma Tricca nog een stapje verder in haar muzikale groei door ruimte te bieden aan net niet wegwaaiende jazzy trompetklanken. Die toevoeging van ‘nieuwe’ instrumenten bezorgen haar toch al intieme muziek nog wat extra intimiteit. Dat breekbare blijft ook overeind als er plots een slide gitaar passeert (Take Me Away) of een elektrische gitaar langskomt, zoals in het folky All The Pretty Flowers, een song die herinneringen oproept aan Karen Dalton zonder dat er ook maar enige sprake is van imitatie. En altijd is er die aparte stem met die lichte tremolo. Een stem waarvoor je valt of die je niet raakt. Ik zit al een tijdje op mijn knieën.

 

www.emmatricca.com

www.facebook.com/pages/Emma-Tricca/11775449334


Your Comment