RSS

Amy LaVere goed op dreef

Amy LaVere is in het land. Maandagavond 29 september gaf deze bijzondere zangeres uit Memphis, Tennessee een uitstekend concert in Meneer Frits in Eindhoven. Verder treedt ze nog op in het Rootscafé in Heerlen (30-9) en café Weemoed in Tilburg (01-10). Geen stadionconcerten dus voor Amy, terwijl ze artistiek toch heel wat meer te bieden heeft dan de Twentse spraakwaterval Ilse de Lange die met haar geplastificeerde, nietszeggende repertoire op de een of andere manier wel de massa weet te bereiken. Amy LaVere schrijft prima songs die ze ook nog eens overtuigend weet te brengen, voorzien van teksten die er toe doen. Het is onmogelijk om haar onder één noemer te vangen: ze freewheelt op aanstekelijke wijze door allerlei genres, gesteund door een stem waar ze heel veel mee kan en plukkend aan een contrabas.  

Amy LaVere debuteerde in 2006 met het prachtige album ‘This World Is Not My Home’. Hoogtepunt is  ‘Never Been Sadder’, een droevig nummer met een vrolijk ritme, typerend voor de aanpak van LaVere die wel van dit soort combinaties houdt. Uiteraard werd het nummer gespeeld tijdens het optreden in Eindhoven. Recent verscheen een vierde album, ‘Runaway’s Diary’, dat ook weer diverse hoogtepunten bevat. In de songs van Amy LaVere is vaak sprake van schuldgevoelens en onvervulde verlangens, uiteraard gefundenes fressen voor mensen die worstelen met zingeving van hun leven.

Veel nummers hebben met ervaringen uit haar jeugd te maken. Als meisje van tien liep Amy weg van het ouderlijk huis in Detroit en nam de bus naar Chicago, 450 kilometer verderop. Samen met vriendin Betty bracht ze de nacht door in een treinstation “where we were approched by what I’m sure were pimps wondering if we needed work”. Amy’s grote droom was de vrijheid van een hobo, maar na een paar dagen keerde ze met hangende pootjes terug naar het ouderlijk huis. Ze bleef een wilde meid, stevig aan de speed. Maar ze had geluk. Ze bleef niet steken in een hopeloos junkiebestaan. Toch scheelde het niet veel. “When I see a homeless woman, it sometimes strikes me how very close I was to having that experience myself.” Amy slaagt erin de ervaringen uit haar jeugd te verwerken tot betekenisvolle songs. Ze heeft een stem die je er meteen uithaalt, een beetje hees, maar soepel en met een enorm volume. In Eindhoven werd ze bijgestaan door Will Sexton, een prima gitarist die in december 2009 werd getroffen door een beroerte. Het heeft gelukkig geen invloed gehad op zijn gitaarspel, dat imponerend was. Will Sexton heeft het uiterlijk van een schipper op de binnenvaart, maar hij is een tovenaar op de gitaar. Amy LaVere had zich geen  betere begeleider kunnen wensen.  

Tijdens het concert in Eindhoven passeerden diverse nummers van het nieuwe album, zoals het autobiografische ‘Big Sister’, het fraai gezongen ‘Rabbit’ en een imponerende uitvoering van ‘Dark Moon’, een nummer van Ned Miller, tevens de componist van de classic ‘From A Jack To A King’. Amy LaVere is goed in het herscheppen van covers. Dat bleek ook uit haar aanpak van nummers als ‘Don’t Think Twice’ van Dylan en ‘Tower Of Song’ van Leonard Cohen. Herboren songs.

Tussen de nummers door had Amy LaVere ook nog het een en ander te melden. Met name haar uitspraken over ‘quitters’ lokten veel instemming uit. ‘Quitters’ zijn volgens Amy spijkerbroeken die  prima passen als je ze koopt, maar ’s avonds veranderd zijn in hobbezakken die vervelend laag op de billen hangen. Blijkbaar een echt probleem.

Tekst: Sjoerd Punter

Foto’s: Ronald Rietman      

 


Your Comment