RSS

Hannah Aldridge – Razor Wire

Op de cover van haar debuutalbum Razor Wire lijkt Hannah Aldridge meer op een zangeres die de nog jonge traditie van Adele en Duffy voortzet dan op de americanazangeres die ze in werkelijkheid is. Geen idee of het opzet is, maar het zet de argeloze luisteraar heel even op het verkeerde been en daar houd ik wel van. Een blik op de credits leert vervolgens dat Aldridge hier geruggensteund wordt door producer Chris Mara (die ooit achter de knoppen zat bij Mickey Newbury), de 400 Unit (de band van Jason Isbell) en drummer Dan Pembleton (Ryan Adams). Ook leuk: Dylan LeBlanc komt wat meezingen op het heerlijk smartelijke Lie Like You Love Me. Kortom goed volk dat al de nodige sporen verdiend heeft in en buiten de americana en dat hier met enthousiasme en kundigheid zorgt voor een basis die tegelijk strak en speels is.

Hannah noemt haar eigen songs ‘dark americana,  songs on the edge, in between, in purgatory’ en daar zit een hoop waarheid in. Dat duistere zit niet alleen in de sfeer die de songs uitademen of in de instrumentatie, maar ook in het enigszins rucksichtslose personage dat Aldridge in haar teksten opvoert. Teksten die verklappen dat ze meesters van het korte verhaal als Charles Bukowski, Raymond Carver en Cormac McCarthy heeft gelezen én begrepen. In Lie Like You Love Me zingt ze: ‘I miss you like morphine straight to my veins.’ Iets verder op, in het gloeiende Howlin’ Bones, is ze al even expliciet: ‘You thought I was a dirty scoundrel, but you’ve done cross the devil now.’ En in afsluiter Lonesome, dat de echtscheiding van haar ouders als onderwerp heeft, zingt ze: ‘I can’t put my finger on it / I don’t know who’s to blame / But the one thing that I’m sure of is / lonesome goes both ways’. Razor Wire is een veelbelovend debuut van een zangeres die volgens mij nog heel wat in petto heeft. De toekomst zal het uitwijzen.

 

http://hannah-aldridge.com

www.facebook.com/HannahAldridgeOfficial


Your Comment