RSS

Ad van Meurs, 61 en nog steeds onderweg

Ad van Meurs, de Eindhovense singer-songwriter, is een bijzonder druk baasje. Met enige overdrijving zou je kunnen zeggen dat hij de menselijke uitvoering is van het perpetuum mobile, de eeuwigdurende beweging. Een korte blik in zijn agenda leert dat hij tussen 13 en 22 december zeven keer optrad, bijna elke dag was het raak. Van Meurs is al een jaar of veertig actief op diverse podia, en anders staat hij ernaast om collega’s te laten optreden. Hij heeft een fijne neus voor talent en kwaliteit. Maandagavond 22 december was de éminence grise hij zelf aan de beurt in aflevering 302 van Ad van Meurs presenteert, uiteraard voor een uitverkochte zaal in Meneer Frits te Eindhoven. Alles werd uit de kast gehaald om er een echt feest van te maken, en dat was het, zowel op het podium als in de zaal. 

Ad van Meurs heeft een lange weg afgelegd. Hij begon in zijn geboortedorp, het Brabantse Gemert, op de blokfluit, ongetwijfeld een marteling voor de buren, belandde achtereenvolgens in de dixieland en het folkcircuit, gevolgd door een periode in de punk (‘drie akkoorden en je kon aan de slag’) en de new wave, om vervolgens weer te landen in de folk. Hij werd vooral bekend als de Watchman met zelfs even een Amerikaanse carrière. Daarnaast is hij actief in uiteenlopende acts als de Folk Survival Club, het Arabisch getinte No Blues en Hootenanny Jim, een ruige band waarin zoon Dylan drumt. Van Meurs vindt ook nog tijd om huisconcerten te geven, samen met partner Ankie Keultjes, en allerlei optredens te organiseren, alleen al in Eindhoven op drie locaties. “Soms word ik echt moe van mijn eigen ego”, zegt de totale mens er zelf over.

Na negentien albums in diverse gedaantes, ging Van Meurs twee jaar geleden met de billen bloot. Een nieuw album met alleen maar songs in het Nederlands zag het daglicht. Een opvallende gedaantewisseling, dit jaar gevolgd door een tweede album in Nederlands, weer met liedjes dicht bij huis, sommige met een hoog percentage Elly & Rikkert. Het optreden in Meneer Frits nam ons niet alleen mee naar dit muzikale project, maar ook naar de andere disciplines van Ad van Meurs, een man van 61 die nog steeds onderweg is. Het concert op de thuisbasis bracht een fraaie collectie songs, met voor de pauze veel aandacht voor nummers van ‘De Weg Is Een Vriend’, het Nederlandstalige album dat vorig jaar ontstond tijdens een zes weken durende reis door de States. Voor liefhebbers van excellent gitaarwerk en fraaie harmonieën viel er veel te genieten. Van Meurs is een god op de gitaar, voortreffelijk bijgestaan door Stephan Jankowski uit Düsseldorf, een gitarist die jarenlang in de band van Rosa King speelde. Mathijs Leeuwis, een 29-jarige singer-songwriter met drie albums op zijn naam, zorgde voor adequate acties op de pedal steel.

Van Meurs is longpatiënt (emfyseem aan beide kanten). Daardoor is hij vocaal enigszins beperkt, maar hij had zich verzekerd van de steun van twee uitstekende zangeressen: Marjan Cornille, oftewel de Nachtegaal van Antwerpen, en  Ankie Keultjes, door Van Meurs liefdevol omschreven als de Paradijsvogel van  Stratum. De dames zongen de sterren van de hemel, met name in het nummer ‘I Believe In Rock And Roll’, met een gevoelige Bart de Win op de accordeon. In het begin van het optreden was het wel even zoeken naar de juiste balans, maar daarna ging het echt los. In totaal stonden er acht man op het podium. Ze maakten de indruk dat ze al jaren met elkaar actief zijn. Dat is niet het geval. Toch was er vooraf niet gerepeteerd. “We zijn op een leeftijd dat we niet meer hoeven te repeteren”, merkte Van Meurs op. Naast de eigen nummers passeerde er ook nog op voorbeeldige wijze een aantal klassiekers, zoals ‘Leave The Light On’ van Chris Smither en ‘Dink’s Song’ uit ‘Inside Llewyn Davis’, de nieuwe film van de Coen Brothers over de opkomst van de folk in New York, een beetje gemodelleerd rond de zwaar ondergewaardeerde godfather Dave Van Ronk. Hij was een voorbeeld voor Bob Dylan en andere grootheden uit de New Yorkse folkscene in de jaren zestig. Van Meurs zag Dave Van Ronk in 1987 optreden in de Melkweg. Er waren twintig mensen op af gekomen.

Tekst: Sjoerd Punter

Foto’s: Ronald Rietman


Your Comment