RSS

Peter Katz – We Are The Reckoning

De afgelopen jaren kreeg de keurige gekapte Canadese zanger en liedjesschrijver Peter Katz, iemand waarbij geen greintje arrogantie valt te bespeuren, het predikaat  “ideale schoonzoon”opgeplakt. Hij maakte in die periode de albums “First Of The Last To Know” en Still Mind Stil met verzorgde ‘geen-vuiltje-aan-de-lucht-deuntjes. Onlangs verscheen het netjes binnen de 45 minuten grens klokkende “We Are The Reckoning.  Uit de  vijftig nieuwe nummers die Peter voor deze plaat heeft geschreven zijn uiteindelijk elf gekozen die in samenwerking met collega singer-songwriter Royal Wood en producer Bill Lefler zijn opgenomen. Een pracht album met intense, prachtige en opgewekte melodieen,waarop Katz regelmatig uit de vertrouwde patronen van zijn comfort zone treedt. Al klinkt de single Brother degelijk en meezingbaar en de aanstekelijke liedjes Driving The Dream en We Won’t Mind hadden op een van zijn vorige platen niet mistaan. Toch is het de bescheidenheid, die op deze overtuigende plaat triomfeert. Hoe je met beperktere middelen en efficienter gebruik daarvan nieuwe deuren kan openen bewijst de openhartige liedjessmid uit Toronto op “We Are The Reckoning.’Maar er zullen altijd mensen zijn die niets hebben met mijn muziek’.

Als tiener werd bij Katz leukemie geconstateerd, waarna hij dacht de dood voor ogen te zien. Naderhand bleek het om een verkeerde diagnose te gaan. Niettemin heeft deze ervaring zijn levensfilosofie voorgoed veranderd.’Vanaf dat moment ontbeert bij mij het vermogen om het leven te zien als een lang proces’, vertelt Peter drie jaar geleden aan de website File Under. Het nieuwe album van Peter Katz  is net goed en wel begonnen of de kracht van zijn teksten wordt je al ingepeperd. De sympathieke Canadees vertelt aan hetAltcountryforum: ‘Ik denk dat in mijn muziek, hoewel die zich af en toe kenmerkt door zwaarwichtige thema’s, bovenal hoop doorklinkt die mij en mijn muziek typeert. Wanneer ik een droeveig verhaal vertel, is het niet deprimerend; je hoort er de medemenselijkheid in terug die mij zo boeit.Dit neemt niet weg dat ik me wel degelijk heb ontwikkeld in de loop van de tijd, zoals uit mijn nieuwe album blijkt. Die ontwikkeling is ingezet toen ik dertig werd, en ik een beetje volwassen werd, toen ik terugblikte op mijn activiteiten van de afgelopen tien jaar en de wisselende successen die ik had behaald. Ik moest mezelf voor het eerst in mijn leven afvragen of ik werkelijk deed wat ik wilde en hoe toegewijd ik echt was.”

Muziek maken is een bepaald gevoel overdragen. “Veel van mijn nummers komen misschien deprimerend of droevig over, met hun teksten waarin vaak begrippen als zwaarte, duisternis, bespiegeling en afstand voorkomen. Maar dat is zeker niet mijn bedoeling; ik streef ernaar een weerspiegeling te geven van het leven zoals het is. En dan moet je ook aan tegenstrijdige emoties aandacht besteden. In het nummer ‘Dark’ (in duet met Rachel Sermanni) zie je dat bijvoorbeeld, waarin én licht én duisternis aan de orde komen, net als in ‘Lay it On Me’. Hoe ziet het ‘echte’ leven eruit, vraag ik me daarin af? Hoe ziet een liefdesliedje eruit dat verschillende aspecten van de liefde wil behandelen’?

‘Ik ben en blijf een optimist, ben vol hoop, en geloof nog altijd in de mens en de menselijke goedheid, maar ik ben de afgelopen jaren wel wat genuanceerder gaan denken en ben misschien ook wat somberder geworden, nu ik meer met beide benen op de grond sta. Ik ben iets bedachtzamer, ben mijn lange haren kwijt, ben iets voorzichtiger. Ik kijk niet meer vooruit zonder stil te staan bij het verleden – ik heb te veel meegemaakt om niet stil te staan bij het verleden, en te veel ervaringen opgedaan die medebepalen wat mijn ogen zien en wat mijn hart voelt. Deze tekst van mijn nummer ‘The Reckoning’ spreekt wat dat betreft boekdelen: ‘We are the broken ones, we take the stones that they throw and build a monument, so everybody will know we cannot be undone, we will become the lights along the road’. Dat is zo belangrijk voor mij – voor wie ik ben en wil zijn. Ik moet dat geloof en dat optimisme hoog houden, anders valt alles in duigen. Ik kan niet leven zonder hoop, zonder zou ik nergens zijn’.

‘Hoe zou een trouwfoto er na tien jaar huwelijk uitzien, als alle veranderingen die sinds de trouwdag hebben plaatsgevonden erin verwerkt konden worden? Als uit de foto nog steeds hoop zou spreken en vertrouwen in de goedheid van de mens? Als uit de foto zou blijken dat de liefde groeit naarmate de complexiteit toeneemt, dat we meer onszelf zijn en onszelf meer kunnen waarderen naarmate we minder wereldlijk succes hebben of meer moeite om wat te bereiken in het leven? Zo’n foto zou er waarschijnlijk heel anders uitzien dan we dachten toen deze tien jaar geleden werd genomen. Dit is een van de thema’s die aan de orde komen in een tekst als: ‘I would rather take your pain, than to watch you hurting’ of ‘We will fall and we will rise, and we’ll get comfortable with sacrifice, but we won’t mind’ of ‘When you’re dark, I will make it light, when you break your heart, I will make it right, I learned that art by watching you in life’.

09/4: Amsterdam, Paradiso
10/4: Groningen, De Spieghel
12/4: Zwolle, Hedon
13/4: Utrecht, Tivoli/De Helling

www.peterkatz.com

(Johan Schoenmakers)


Your Comment