RSS

De wederopstanding van een geniale gitarist

Het zonnetje scheen in Grolloo, maar toch zag het er behoorlijk grijs uit in dit door aangenaam groen omgeven dorpje. Het was het grijs op de hoofden van de gepensioneerde generatie. Zo’n 150 gerijpte liefhebbers waren afgereisd naar dit dorpje waar vijftig jaar geleden de Drentse blues werd geboren. De wieg stond in de boerderij van Harry Muskee, inmiddels veranderd in een museum vol nostalgia. Afgelopen woensdag ging daar de expositie ‘Eelco Gelling – geweldenaar op de gitaar’ van start met Jan Akkerman als belangrijkste spreker. Akkerman werd in 1973 door de lezers van het toonaangevende Engelse muziekweekblad Melody Maker uitgeroepen tot ‘de beste gitarist van de wereld’. Akkerman dacht daar zelf kennelijk anders over: zijn idool was Eelco Gelling, de virtuoze sologitarist van Cuby & The Blizzards. Eens een schitterende ster aan het firmament, maar daarna steeds verder naar de achtergrond verdwenen tot het helemaal stil werd. Het laatste album van Eelco Gelling dateert van negen jaar geleden, maar inmiddels schijnen de vingers weer te jeuken. De expositie in Grolloo komt precies op het goede moment. Misschien is er toch nog leven na de dood.

Opening Eelco Gelling museum in Grolloo. Onderdeel van Cuby museum.

“Eelco bewonderde ik om zijn spel”, vertelt Jan Akkerman op de website van het C+B Museum. “Ik genoot van zijn solo’s. Het bijzondere was dat Eelco niet strikt blues speelde, maar heel veel zijpaadjes nam. Hij durfde andere noten te spelen. Dat vond ik toen heel verfrissend, zelfs lichtelijk geniaal. Als we samen speelden, hield ik vaak op omdat ik alleen maar naar Eelco wilde luisteren. Ik kan zelf best een aardig riedeltje weggeven, maar ik vond hetgeen Eelco had te vertellen op zijn gitaar veel belangrijker dan alle Hendrixen, Claptons en Becks bij elkaar. Fenomenaal waar Eelco toe in staat is. Eigenlijk is blues op zich een simpel gegeven met slechts die twaalf maten. Eelco kan zich daar als geen ander in uitleven, precies op de manier die hij zelf wil. Hij heeft iets verfijnds in zijn karakter en in zijn muziek. Als je zelf gitaar speelt en goed naar hem luistert, hoor je dat hij zich veel bijzondere en soms verbluffende invalshoeken permitteert. Hij heeft mij in mij eigen gitaarspel absoluut geïnspireerd tot bepaalde dingen waarvan ik dacht: hé, dat kan ik ook.”

Opening Eelco Gelling museum in Grolloo. Onderdeel van Cuby museum.

Eén punt van kritiek heeft Akkerman wel: “Eelco heeft zich ondertussen aardig weg gerelativeerd.” Daarom vroeg menigeen zich af of de gitarist wel zou verschijnen op zijn eigen expositie. Hij heeft immers regelmatig te kampen met startproblemen, als een oude auto met een slechte accu. George Kooymans van de Golden Earring vertelde over zijn ervaringen met Eelco Gelling tijdens een Amerikaanse tournee. “We moesten zijn koffers inpakken, anders konden we niet vertrekken…” De opening van de expositie in Grolloo was gepland om drie uur ’s middags, en inderdaad was op dat tijdstip geen Eelco Gelling te bespeuren. De chronische vertraging had blijkbaar weer eens toegeslagen. Het geduld van de menigte werd dit keer niet al te lang op de proef gesteld, want daar stond hij dan: breekbaar en uiterst bleek, de uitstraling van een in de polder verdwaalde boeddha die, getuige het flesje in zijn hand, het bier niet kan laten staan.

Opening Eelco Gelling museum in Grolloo. Onderdeel van Cuby museum.

Hij schijnt bezig te zijn met het formeren van een nieuwe groep. Voorlopig zit het creatieve proces nog in het stadium van snuffelen aan elkaar, maar er is in ieder geval weer wat hoop. Jan Akkerman zette in een kort toespraakje de koers uit: “Het maakt niet uit wat er uit je hand komt, het gaat erom waar je voor staat.” Laat de mensen maar denken dat je, net als Karel Appel, maar wat aanrotzooit. Gelling knikte instemmend. Zo denkt hij er ook over. Daarna was het tijd voor een interview met RTV Drenthe. “Hoe is het om hier weer terug te zijn?” luidde de eerste vraag. “Heel vertrouwd”, antwoordde Gelling. “De eerste mensen die ik tegenkwam zijn de mensen die ik al jaren ken.” “Wie zijn die mensen? Ook muzikanten?” De lippen van Eelco Gelling plooiden zich in een glimlach. “Uh, horeca”, zei hij. Zo kennen we hem weer.

Tekst: Sjoerd Punter
Foto’s: Bert Jippes


Your Comment