RSS

Harry Harris – Songs About Other People

harryharris

In Rein van den Bergs recensie voor onze website van het in 2010 verschenen debuutalbum van Harry Harris ventileerde hij luidop dat de in London woonachtige zeventienjarige verhalenverteller op zijn eersteling zijn muzikale ambitie had kenbaar gemaakt en zijn talent onmiskenbaar toonde. ‘Een naam om-rekening-mee-te-houden’ en ‘let op mijn woorden’, schreef onze toenmalige scribent vijf jaar geleden, ‘het zal een kwestie van tijd zijn wanneer deze rasartiest wordt opgepikt’. Hierna wordt het echter angstvallig stil rond de man-met-zijn-akoestische-gitaar, waarvan het licht Wales accent zijn roots verraadt. Maar er is goed nieuws. Nadat Harris’ anderhalf jaar geleden een contract afsloot met het platenlabel Wild Sound Recordings van Polly Paulusma heeft hij het afgelopen jaar gewerkt aan de opvolger van zijn naamloze debuutschijf.

De voor de opnames gebruikte analoge apparatuur zorgt voor een warm geluid op Harris’ recente wapenfeit “Songs About Other People”. Harry opereert op deze nieuwe schijf in het gebied tussen het vroege werk van Van Morrison, Warren Zevon, James Taylor en vooral Don Mclean, waarop een indrukwekkende eenvoud en eerlijkheid overheerst. “Songs About Other People” is een albumtitel, die bovenal de lading dekt. Bijna ieder liedje dat hij uit zijn gitaar tevoorschijn haalt gaat wel over bekendheden uit het verleden onder wie de Deense sprookjesschrijver Hans Christian Andersen, over de wereldgoal tijdens FA Cup – seizoen 1971/1972 door de Engelse voetballer Ronnie Radford, de revolverheld uit het oude Westen Wild Bill Hicock, de a capella gebrachte ode aan de beroemde Zweedse operazangeres Jenny Lind en een fictief verhaal over een ontmoeting met Elvis Presley. Het kampvuurgehalte ligt bijwijlen aardig hoog, maar niet op een negatieve manier. Zijn akoestische gitaarspel en de spaarzame ondersteunende rollen van Harry’s broer Jack (gitaar), Treetop Flyers gitarist Sam Beer, Nizlopi bassist John Parker en de vocale hulp van Nina Hunjon en Anna McIvor fungeren slechts als ondergrond voor het prettig stemgeluid van Harry Harris en zorgen ervoor dat de aandacht niet verslapt bij de luisteraar. Kaal in begeleiding of niet, Harry Harris pakt de luisteraar in met liedjes die afdwingen dat je naar ze luistert. Opgelepeld met een flinke scheut expressie of melancholie.

www.harryharrismusic.com

(Johan Schoenmakers)


Your Comment