RSS

De uitlaatklep van Katie Crutchfield

Waxahatchi in New York in December, 2014 Michael Rubenstein michael@mrubenstein.com

Een interview met Katie Crutchfield over hoe stemmingen en haar verstoorde liefdesleven een inspiratie vormen voor authentieke muziek, die de tand des tijds moet doorstaan. Op dit moment maakt zij een Europese tour met haar band Waxahatchee.

 
Waxahatchee
Op de vooravond van de Sail ontmoet ik Katie kort voor een optreden in de Amsterdamse Tolhuistuin met haar band Waxahatchee. Waxahatchee, de Amerikaanse knauw klanken resoneren in mijn hoofd en doen denken aan Midwest taferelen met cowboys en Indianen. Waxahatchee is de naam van een beekje in Alabama. In januari 2011 verbleef ze een periode bij haar ouders vlakbij Waxahatchee Creek om te herstellen van een liefdesbreuk. Zij was toen 21 jaar en behoorlijk destructief, vertelt ze. De pijnlijke gevoelens van wanhoop en uitzichtloosheid – zo stel ik mij dat voor, want behalve dat het destructief was, vertelt Katie er niet veel meer over – sublimeerden zich tot liedjes over eenzaamheid, ambivalentie en mislukte relaties. Een sneeuwstorm hielp mee: zij zat vast in haar gevoel en op die plek. De enige uitlaatklep voor moeilijke gevoelens bleken haar songs te zijn. Het resulteerde in haar eerste album American Weekend (2012).


Esthetiek

Er schuilt esthetiek in de pijn van het lijden onder onbeantwoorde liefde, relatieproblemen en nieuwe liefdes. En dan vooral in de onduidelijke periode tussen het uitgaan en het aangaan van een nieuwe relatie, of de pogingen om het alleen te doen, zo vertelt Katie. En blijkbaar geldt dat nog steeds. Katie onderging recent opnieuw een relatiebreuk en ging een nieuwe liefde aan. Het is nog niet helemaal verwerkt, vertelt ze. Zij is van plan een volgend album alleen te maken, geïsoleerd met haar gevoelens en volgens een therapeutisch plan: esthetiek vinden in pijn en sublimeren tot liedjes, die blijven. Net zoals toen zij haar eerste album maakte. Het verschil is nu dat zij volwassener is geworden, vindt ze, minder destructief. Zij heeft een bestemming gevonden: muziek maken. Het is precies wat zij wilde en geeft richting in een hedendaags bestaan dat bestaat uit een (te-)veelheid aan keuzes.

 
Ivy Tripp

 
Haar nieuwe album heet Ivy Tripp (2015). De extra p staat voor een vriend van Katie, die overleden is. Het is een lichter album en gaat over de levensvragen van twintigers en de richtingloosheid van deze tijd. Katie vraagt zich af hoe men geluk vindt in een tijdperk van overmatige keuzes en mogelijkheden. Zij zet dit naast de meer traditionele levens van die van de vorige generatie. Zij vindt het een interessant onderwerp. Hoe word je gelukkig op een meer onconventionele manier met minder zekerheid dan men vroeger had. Zelf onderzoekt zij relaties, plekken om te wonen en dingen om te doen om zo haar wortels te kunnen planten. De hele existentiële zoektocht vindt zij kenmerkend voor deze tijd. Ivy Tripp gaat daarover op een meer luchtige manier, minder zwaar en melancholisch dan op haar eerdere albums.

Waxahatchi in New York in December, 2014 Michael Rubenstein michael@mrubenstein.com

Oprechtheid

Leuk aan Katie is haar sterke behoefte, of noodzaak, om oprecht te blijven in haar keuzes en muziek. Zij ervaart het als een compliment wanneer men haar muziek oprecht vindt. Het is juist dat, dat zij wil overdragen: authenticiteit en echte gevoelslagen zonder opsmuk. Dat zijn de ingrediënten voor tijdloze muziek. Vergelijkingen met indie-folk singers als Liz Phair zijn haar niet onwelgevallig, hoewel ze ze afwijst. Netzoals andere vergelijkingen van haar gitaarmuziek met bands en singers als the Pixies, Courtney Barnett en Sleater-Kinney.

Een bestemming lijkt te zijn gevonden en zoals Katie aangeeft: als je mij zou vertellen op jonge leeftijd dat dit mijn vooruitzicht zou zijn, dan zou dat een droom zijn die uitkomt. Wil men haar zien optreden: op zaterdag 31 oktober treedt Waxahatchee op in Paradiso in een line up voor het London Calling popfestival.

(Floor Baart)


Your Comment