RSS

Lucy Rose: ‘Ik mag me in mijn handen knijpen’

De onlangs verschenen tweede plaat van Lucy Rose, ‘Work It Out’, is veel vrolijker van opzet dan haar eersteling. En haar derde album wordt weer heel anders, zegt ze. “Als dat album er tenminste ooit komt.”

lucyrose

Ongelofelijk, zo populair als Lucy Rose is. Haar nummers ‘Shiver’ en ‘Middle of the Bed’ hebben ruim twee miljoen hits op YouTube, en veel van haar overige nummers doen daar niet veel voor onder. Goed gedaan, toch? “Wel in de ogen van mijn platenmaatschappij. Die is niet in mij geïnteresseerd als ik geen aandacht weet te trekken en te weinig platen verkoop. Maar mij is daar echt niet om te doen. Ik ben wel gelukkig met veel ‘hits’ op YouTube, maar het doet me veel meer wanneer iemand na afloop van een concert op me af komt en zegt dat mijn muziek hem heeft geraakt”, zegt ze zelf. Want daar gaat het haar vooral om: dat anderen zich in haar muziek herkennen, dat ze het idee krijgen dat iemand hun begrijpt.

Niet dat ze naar de gunst van het publiek hengelt. “Ik probeer mijn eigen gevoelens in muziek uit te drukken.” Op haar eeerste plaat ‘Like I Used To’ staan vooral verstilde autobiografische songs en sobere, zij het toegankelijke nummers. Zoals ‘Shiver’ en ‘Middle of the Bed’.

Als grote inspiratiebronnen noemt ze Joni Mitchell en Neil Young. Niet eens zozeer muzikaal maar eerder om hun instelling. “Joni Mitchell omdat ze zo veel over had voor haar kunst – dat ze zelfs bereid was de liefde van haar leven op te geven. Dat heeft toch maar mooi een meesterwerk als ‘Blue’ opgeleverd. En Neil Young bewonder ik vooral vanwege zijn ‘perfecte imperfectie. Tegenwoordig poetsen veel artiesten fouten in opnames weg, waardoor het zo onecht en levensloos klinkt. Neil Young niet. Zijn stem is verre van perfect, maar juist daardoor is zijn werk zo oprecht en mooi.”

Vrolijk

De onlangs verschenen tweede plaat van Lucy Rose, ‘Work It Out’, is veel vrolijker van opzet dan haar eersteling. Geen gitaar-gedreven kampvuurliedjes meer, maar experimenten met hiphopbeats, synthesizers en de piano. De single ‘Like an Arrow’ – een simpel liefdesliedje’, aldus Rose – staat mijlenver af van haar eerdere werk. “Ik was verliefd en gelukkig toen ik de nummers voor mijn tweede album schreef. Dat hoor je terug in mijn muziek”, is haar commentaar.

Momenteel is ze al weer nieuwe nummers aan het schrijven. “Nummers die weer heel anders zullen uitpakken dan die ik op mijn tweede labum staan”, verwacht ze. “Ik heb veel meer levenservaring dan toen ik die nummers maakte. Ik ben sterker geworden, taaier. Het bestaan als artiest heeft mij gehard. Het kan bijna niet anders of dat zal doorklinken op mijn volgende album.”

Aangenomen dat er een derde album komt, natuurlijk. ‘Like an Arrow’ trok tot dusver minder bekijks op YouTube dan haar vorige successen. “Jammer. Maar ik kan er niet van wakker liggen”, is haar commentaar aanvankelijk. Maar even later: “Er zijn honderden artiesten die van de ene dag op de andere door hun platenmaatschappij worden gedumpt, vaak zelfs nog voordat ze een album hebben kunnen opnemen. Ik mag me in mijn handen knijpen als ik nog de kans krijg meer albums uit te brengen.”

(Jan Bletz)


Your Comment