RSS

The Little Comets – Hope Is Just A State Of Mind

Op de valreep: ‘Hope Is Just a State of Mind’ van The Little Comets

En toen was het opeens eind december. Nog zoveel albums te beluisteren en bespreken. Zoals Zoals ‘Hope Is Just a State of Mind’ van The Little Comets uit november.

Sinterklaas: Hee collega, mag deze plaat nog mee in jouw verzameling van de beste albums van het afgelopen jaar? ‘Hope Is Just a State of Mind’ van The Little Comets.

Kerstman: Daar ben je dan rijkelijk laat mee.

Sinterklaas: Ik weet het, ik weet het. Het ligt aan mij. Het album is al meer dan een maand uit. Maar er verschijnen ook zo veel platen. Meer dan ik kan beluisteren. Gek word ik ervan.

Kerstman: Ja ja, het bekende verhaal. Waarom zou ik deze plaat dan moeten aanraden? En kom niet aanzetten met je bekende clichés over ‘gruizige’ muziek, ‘onontkoombare’ nummers met een ‘randje’

Sinterklaas: Tja moeilijk. Zei Zappa niet al dat talking about music is like dancing about architecture.

Kerstman: Heb je echt niets beters voor me dan dat?

Sinterklaas: Mmmm… “Goed in het gehoor liggende dansbare Britse indiepop?”

Kerstman: Een beetje vaag, maar je hebt mijn aandacht. Jammer dat ik niet dans hè?

Sinterklaas: Je had ze moeten zien in november op Crossing Border dit jaar. Erg sterk. Luister maar naar ‘My Boy William’.

Kerstman: Dat is inderdaad verdo-jo-ho-ho-md aardig!

Sinterklaas: Ja. Hoorde je hoe de veranderingen in het leven van de bandleden te horen zijn, in de vorm van babygeluiden? Zowel zanger Rob Coles, als zijn broer Michael, zijn onlangs vader geworden, moet je weten.

Kerstman: Aha. Dat soort details spreekt mij altijd aan, moet ik bekennen. Een bewijs dat er zorg aan de muziek is besteed. Dat er niet mechanisch een formule is gevolgd, maar dat geprobeerd is het nummer te verrijken.

Sinterklaas: Zeker. En met de opbouw en het ritme van de nummers wordt gespeeld, waardoor de songs een originele twist meekrijgen, maar nog wel toegankelijk blijven. Ook qua teksten zet Little Comets zich af tegen de mainstream popmuziek. Zo is het afsluitende nummer, “The Blur, the Line & the Thickest of Onions”, een directe kritiek op hits als “Blurred Lines” van Robin Thicke, wat heel duidelijke wordt door zinnen als “You write about a non-existent blurred line/But not about abortion rights”.

Kerstman: Nou nou, jij hebt er echt verstand van.

Sinterklaas: Zeker. Al had ik dit gelezen op killermagazine nl: http://www.killermagazine.nl/post/132425182909/recensie-little-comets-hope-is-just-a-state-of. Goede recensie! Een van de weinige overigens, om een of andere reden is ‘Hope Is Just a State of Mind’ niet echt opgepikt.

Misschien wel omdat de gelaagde meerstemmigheid doet denken aan The Futureheads. En het stemgeluid en uitspraak van zanger Robert Coles akelig dicht bij dat van Orlando Weeks van The Maccabees zit. Bovendien: hoe verder je in het album komt, hoe meer ze als hun Londense voorlopers gaan klinken. Fundamental Little Things komt met een zanglijn en zelfs tekstregels die van Maximo Park’s Paul Smith hadden kunnen zijn. Lees ik tenminste op muzine.nl: http://muzine.nl/recensie/albums/little-comets-hope-is-just-a-state-of-mind#sthash.QlFXiFCe.dpuf

Kerstman: Nu ben je me kwijt. Al die groepen zeggen me niets. Mij deed dat nummer een beetje denken aan The Talking Heads ten tijde van ‘Remain in Light. Maar dan wat huiselijker. Engelser. Kenuteriger. Minder afstandelijk. Minder geforceerd en artistiekerig. Misschien niet beter – dat zou ik niet durven beweren – maar wat natuurlijker. Muziek die lekker in z’n vel zit. Pff… je hebt gelijk, moeilijk om goed onder woorden te brengen wat je nu eigenlijk hoort.

Sinterklaas: Ja. En dan hebben we het nog niet over die cryptische titel gehad – daar kan ik ook geen chocola van maken. Maar ik kan je nog wel een nummer laten horen. De single ‘Salt’ bijvoorbeeld. Niet zo’n feestelijk nummer, het gaat over een vierjarige jongen die door z’n moeder en haar vriend is gedood. Ze gaven hem zout te eten, vandaar de titel.

Kerstman: Ik respecteer dat enorm, een band die meer wil dan alleen maar amusementsmuziek maken. Maar heb je echt niets vrolijkers dan dat in de aanbieding?

Sinterklaas: Natuurlijk. Hier is ‘Little Italy’. Goede riff, lekkere beat. Best wel eh.. onontkoombaar, vind ik. Wil je ‘m horen?

Kerstman: Graag!

Sinterklaas: En?

Kerstman: Ik zet ‘Hope Is Just a State of Mind’ op mijn lijst met beste albums van het jaar. Voorzover ik dat met mijn lusterachterstand dan kan beoordelen, hè. Ik moet me nog door die box van The Talking Heads uit 2005 heen werken.

 


Your Comment