RSS

Glenn Frey (1948 – 2016)

GlennFrey-Birikina

Oudejaarsavond 2015. Alleen in de auto op weg naar familie. Enkele uren eerder waren mijn gezin en ik er verwend met een uitgebreid diner. Maar ik moet nog even terug, ik heb er namelijk mijn jas laten liggen. De Top 2000 klinkt door de speakers van mijn autoradio, nog drie platen en dan is het jaar voorbij. Op nummer drie Hotel California van The Eagles. Ik heb mijn bestemming bijna bereikt, maar laat het gaspedaal een beetje los. Ik heb veel van deze band op cd en dit is een grijsgedraaide song, maar ééns in het jaar moet ik hem volledig hebben beluisterd.

`You can check out every time you like, but you can never leave.’ Deze zin slaat op mijn leven. Naarmate ik ouder word, gaan de jaren sneller dan ik zou willen. Soms zou ik wat langer in een moment willen blijven hangen: een fijne vakantie met mijn vrouw, de eerste onwennige stappen van mijn oudste zoon, een mooi concert dat niet lang genoeg kan duren… Maar ik moet door, meebewegen met de tijd, ondanks dat het mij moeite kost, door naar 2016. De klok blijft ook voor mij niet stilstaan.
Eén liedje van zeven minuten terugkijken, dat mag nog wel, met The Eagles. In 1988 werd de single Hotel California voor de tweede keer uitgebracht (de eerste keer was in 1977). Ik was toen tien jaar en hoorde voor het eerst van de term `countryrock’.

gf

De muziek van The Eagles; noem het zoetgevooisde westcoastpop of een band voor mannen zonder ruggengraat. Oké, dan is die laatste bij mij maar een beetje zwak. Ik kan namelijk breken bij die perfecte harmonieuze samenzang en heerlijk in het gehoor liggende melodieën. Geschreven en gezongen door Don en Glenn, een paar arrogante miljonairs, een stelletje egoïstische klootzakken als ik de zogenaamde muziekjournalistiek mag geloven. Maar dat laatste wil ik al muziek luisterend niet weten.
Mag ik als muziekliefhebber heel soms een beetje naïef zijn en mijn kop in het zand steken? Ik kies er namelijk voor om er heilig van overtuigd te blijven dat de mannen die zulke fijne melancholieke songs schrijven ergens (heel diep van binnen) wel een goede inborst moeten hebben. Alleen op deze manier kan ik er even bij wegdromen, `uitchecken’ om in de termen van The Eagles te spreken.

Sinds deze week is Glenn Frey er niet meer, de man die (mede) verantwoordelijk is voor klassiekers als Take It Easy, One Of These Nights, New Kid In Town en Hotel California. Hij mocht niet ouder worden dan 67 jaar. Ook dit hoort schijnbaar bij het jaar 2016: iconen uit de jaren ’70 worden (nog niet eens zo heel) oud en gaan dood. Een realiteit waar niet aan te ontsnappen valt. `Uitchecken’ mag, om het verlies te dragen. En waarmee kan ik dat beter doen dan met mijn favoriete Glenn Frey song, hoe toepasselijk is dat Lyin’ Eyes… Glenn Frey, rust in vrede kerel.

Marthijn de Wit

 


1 Comments Add Yours ↓

  1. Tiny Dingen #
    1

    Zo is dat.
    Deze muziek van de Eagles heeft mijn leven een stuk aangenamer gemaakt.
    Wat een geweldige band.
    Kunnen ze nog wel optreden zonder Glenn Frey?
    Ik denk het niet
    Goed geschreven Martijn.
    Het gaat Je goed Glenn.



Your Comment