RSS

Lindsay Robertson – Red Light Letters

lindsay

Soms biedt schoonheid zichzelf onverhoeds aan. Zo leidde een zoektocht op het internet naar wat meer achtergrondinformatie over Vancouver via een aantal links naar Red Light Letters, het tweede album van Lindsay Robertson, en dat blijkt een briljantje te zijn dat na elke luisterbeurt heviger schittert dan de keer ervoor. Robertson draait al een tijdje mee in de Canadese muziekwereld, maar bleef ongewild een beetje onder de radar. Gezien de positieve ontvangst van dit nieuwe album door de plaatselijke pers, zou daar weleens verandering in kunnen komen en dat is deze zangeres meer dan van harte gegund. Red Light Letters werd in Vancouver, een stad met een bloeiende muziekscene, opgenomen onder de vakkundige leiding van gitarist/producer Jesse Waldman. Die kiest consequent voor de sfeer van een late night jazz club, allicht een beetje ingegeven door Robertsons liefde voor haar muzikale heldin Bessie Smith en de vroege Tom Waits albums. Haar verleidelijke, vaak sexy dan weer meisjesachtige, soms ietwat onvaste maar daardoor juist zo bekoorlijke stem komt prachtig tot haar recht in die omkadering.

lr_p

Robertson begint dit tweede album met een kwartet ingetogen nachtclubsongs die in de verte wat doen denken aan de muziek Jesse Sykes en Alynda Lee Segarra (Hurray For The Riff Raff), maar dan zonder violen. Opener I’m Gone mengt blues met jazz en een snuifje altcountry tot een elegante cocktail die om meer van dit soort moois vraagt. Daar zorgt Robertson voor met Simple Song, het aan Waits’ New Coat Of Paint (die piano van Adam Farnsworth!) refererende Thinking Of Home en het bluesy How To Love You, vier songs waarin het niet goed afloopt met de liefde. Blues, jazz en altcountry spelen ook de hoofdrol in Down And Dirty, met fraai gitaarspel van Waldman en de fragiele harmonieën van Heather Olson. In Mama’s Boy, het enige uptempo nummer op de plaat, neemt Robertson geen blad voor de mond (“You can fuck me right in the dead of the night / But that won’t make you a man”) en dat doet ze in het langoureuze I’ve Got This nog eens dunnetjes over (“When the rain comes / And the wood shines / And these streets seem so fucking sad”). Maar uit haar mond klinkt zelfs een dergelijke krachtterm als een liefkozing. Red Light Letters eindigt met het dromerige Train Song, en dat is een stijlvolle afsluiter van een voortreffelijk album.

www.lindsayrobertson.ca

www.facebook.com/Lindsay-Robertson-Music

(Martin Overheul)


1 Comments Add Yours ↓

  1. Ad van der Laan #
    1

    Bedankt voor deze tip Martin. Dit is een heel fraai album. Prachtige sten van Lindsay en erg mooie begeleiding. Hier gaan mwe meer van horen. Hopelijk komt ze een keer de grote plas over.



Your Comment