RSS

John Cale: Op eigenzinnigheid staat geen leeftijd

John-Calelr_9213

Na een muzikale loopbaan die meer dan een halve eeuw omspant, lijkt zowat alles te zijn gezegd en geschreven over John Cale. Toch wil ik daar, naar aanleiding van zijn optreden op Gent Jazz (9 juli jl.), graag nog iets aan toevoegen. De inmiddels 74-jarige medeoprichter van de Velvet Underground speelt al sinds 1967 een vooraanstaande rol op de soundtrack van mijn leven en songs als You Know More Than I Do, Fear, Half Past France, I’m Not The Loving Kind en Riverbank zorgden meermaals voor kleur in mijn jeugd- en volwassen jaren. Door die vijf decennia heen ben ik Cale trouw blijven volgen, al vond niet alles wat hij deed genade in mijn ogen. Maar bij hem had je één absolute zekerheid: je wist van tevoren nooit echt waar je aan toe was.

Die onvoorspelbaarheid is een van zijn grootste kwaliteiten en het maakt van mening optreden vooraf al  een opwindend avontuur. In 1992 leidde dat in het toenmalige Paleis voor Schone Kunsten in Brussel (nu Bozar) tot één van de allerbeste concerten die ik ooit van eender wie heb gezien. Op YouTube circuleren er gelukkig nog enkele clips die die schoonheid voor de eeuwigheid bewaren.

John-Cale-770-2

Het concert dat Cale afgelopen zaterdag op Gent Jazz gaf, zal ik allicht ook niet gauw vergeten, zij het deze keer niet omdat het een onuitwisbare indruk op me maakte. Daarvoor deed de ervaren meester naar mijn smaak een te uitvoerig beroep op elektronica en onnodig vernieuwde arrangementen. Het onuitwisbare zit hem in het feit dat dit wel eens de laatste keer kan zijn dat ik mijn oude held live heb gezien. Want Cale was bekaf na zijn anderhalf uur durende set. Tijdens die anderhalf uur deed hij een bij tijden verrassende greep uit zijn immense repertoire waarbij oud werk hand in hand ging met nieuwe nummers (het hypnotiserende Hemingway).

De opvallende rode draad van dit concert was echter dat nagenoeg elke song in een nieuw jasje was gestoken (op de Velvet-klassiekers Sunday Morning en I’m Waiting For My Man na). Bij Dirty-Ass Rock ’N’ Roll, Hanky Panky Nohow en Taking It All Away bleek dat nieuwe jasje goed te passen, maar bij monumentale songs als Close Watch en Chinese Envoy zat het wat mij betreft veel te krap. Te veel riedels die niets aan de song toevoegen en een ritmesectie die in gedachte en daad wat al te vaak in een power rockband vertoefden. Op de “Schaal van Cale” verdiende dit optreden dan ook een 7- wat eigenlijk te laag is voor iemand met een schitterende palmares als Cale. Het zij hem vergeven. Op eigenzinnigheid hoort geen leeftijd te staan en dat was afgelopen zaterdag in Gent dan ook niet het geval.

(Martin Overheul)


Your Comment