RSS

B.D. Harrington – The Diver’s Curse

bd-harrington

Sommige albums kondigen hun komst ruim van te voren aan, andere overvallen je dan weer op precies het juiste moment. Dat laatste overkomt me doorgaans met platen van goed volk dat het met heel wat minder bekendheid moet stellen dan de stoet van dwergen die je dagelijks op de radio hoort. Hoewel dat eigenlijk jammer is, troost ik me vaak met de gedachte dat de kans dat ik hun muziek snel moe geluisterd zal zijn daardoor behoorlijk klein is. Een van de albums die als het ware uit het niets in mijn wereld is gedonderd, is The Diver’s Curse van de mij tot nu toe onbekende Iers-Canadese muzikant B.D. Harrington. De plaat greep me zodanig bij de kladden dat ik meteen op zoek ben gegaan naar meer informatie over deze ietwat enigmatische man die de goegemeente niet bepaald overstelpt met nieuws over zichzelf en zijn exploten. Zo zag ik dat Harrington in 2010 debuteerde met het stemmige The Kid Strays, een plaat die qua klank en sfeer nauw aansluit bij de muziek van de Cowboy Junkies, Deep Dark Woods en Bill Callahan. Duister, traag en melancholiek. Die lijn werd drie jaar later doorgetrokken op het fraaie Regarding The Shortness Of Your Breath en op dit derde album is het opnieuw de weemoed die overheerst.

bd-harrington-min-1170x650

Het grootste verschil met de vorige albums is dat Harrington deze keer meer ruimte biedt aan elektrische gitaren (van zichzelf en Adam Richens) en drums (Kel McKeown). Verder zijn de elementen die zo’n specifieke stempel op zijn eerdere platen zetten allemaal aanwezig. Zoals teksten die zich niet moeiteloos laten doorgronden. “Your fears are waves and your fears are stone / In grief you will come to praise” klinkt het in de slepende openingstrack Resusci-Anne. In het bijna betoverende Contamana (een nummer dat hard aan de beginjaren van Tom Waits doet denken) komen zinnen voorbij als “There’s a memory that I keep but do not trust / Here beside me under long-settled dust”, een spel met woorden dat mijn luisterplezier enkel vergroot. Harrington zingt met veel warmte en doet in One Match Left meer dan eens aan de jonge Leonard Cohen denken. Mooie tweede stem trouwens van Suzanne Hancock, die sommigen wellicht nog kennen van haar medewerking op Notes To An Absent Lover van Barzin. Diezelfde Hancock is er medeverantwoordelijk voor dat In Your Arms uitgroeit tot een van de hoogtepunten op dit album. Harrington en Hancock sluiten de plaat samen af met het korte Little Birds, een perfect laatste akkoord van een plaat die tot aan de rand vol zit met melancholie.

www.facebook.com/bdharringtonmusic/


Your Comment