RSS

Ian Siegal: buiten de gebaande bluespaden

Ian Siegal won de afgelopen jaren de ene na de andere Blues Award. Opmerkelijk, want hij ziet zichzelf eerder als een crossoverartiest dan louter als bluesmuzikant. Oordeel zelf: binnenkort komt er een driedubbelalbum  uit met een compilatie van de nummers die hij de afgelopen 25 jaar schreef.

siegal

Wie Ian Siegal voor het eerst hoort, denkt waarschijnlijk met een rootszanger uit het Zuiden van de Verenigde Staten van doen te hebben. Krachtige stem, die herinneringen oproept aan mensen als Howlin’ Wolf en Captain Beefheart, wendbaar gitaarspel, een prettig zelfverzekerde presentatie – een doorgewinterde muzikant die zijn sporen wel verdiend zal hebben met toeren langs morsige bars, juke joints en nachtclubs.

Maar nee: Ian Siegal blijkt een Engelsman te zijn, die nog in Amsterdam blijkt te wonen ook. “Het is hier goedkoper dan Londen. En ik ben evenveel tijd kwijt met reizen, aangezien ik mijn tijd verdeel over optredens in Engeland, de VS en Nederland en de rest van Europa.” Aan de muur van zijn aangename appartement in een oude havenbuurt hangen schilderijen van Keith Richards en Tom Waits. Hij luistert muziek via op Spotify, dat hem ‘Stoplight Roses’ van Nick Lowe heeft aanbevolen. “Geweldige artiest, prachtige stem”, constateert Siegal. Straks zullen nummers van Isaac Hayes en Lowell George volgen. Ook de Jon Spencer Blues Explosion staat in de wachtrij.

Op de Jon Spencer Blues Explosion na niet bepaald de muziek die je zou verwachten van een bluesmuzikant. Opmerkelijk voor iemand die in de afgelopen jaren acht British Blues Awards heeft gewonnen, drie European Blues Awards, drie USA Blues Music Awards en wiens platen tot twee keer toe tot MOJO Blues Album of the Year werden uitgeroepen. Iemand die kortom als bluesmuzikant bekend staat.

“Inderdaad, maar zo zie ik mezelf helemaal niet. Ik speel af en toe nog wel zuivere blues, maar dan als eerbetoon aan mijn helden uit het verre verleden. Ik ben eerder een crossover artiest, een muzikant die blues mengt met aan de blues verwante muziek, zoals country en soul. Noem het Americana of Altcountry. En naarmate ik langer muziek maak, schuif ik meer die kant op. Tegenwoordig luister ik ook eerder naar Jason Isbell, de Drive-By Truckers, Sturgill Simpson of Alabama Shakes dan naar traditionele blues.” Ook met zijn covers – o.a. van ‘Forever Young’ van Bob Dylan – treedt Siegal buiten de gebaande bluespaden.

Steeds beter

In november verschijnt het driedelige album ‘2twenty5ive’, met een selectie van de beste nummers van de inmiddels 45-jarige Siegal uit zijn 25-jarige carrière als podiumartiest. Op de eerste twee cd’s van zijn nieuwe, op omgekeerd chronologische volgorde, zodat zijn ontwikkeling als artiest makkelijk te volgen is. “Ik hoop dat eruit blijkt dat ik me heb ontwikkeld. Dat ik beter ben gaan zingen, betere teksten ben gaan schrijven en veelzijdiger ben geworden als componist. Niet dat ik ontevreden ben met mijn oude werk overigens. Een van mijn favoriete nummers is nog altijd ‘Falling On Down Again’, een nummer is dat inmiddels meer dan 10 jaar oud is.”

‘2twenty5ive’ bevat ook enkele nummers van het vorig jaar verschenen ‘One Night in Amsterdam’, een album dat hij opnam met de Nederlandse Rythm Chiefs. Een uitstekende groep, met stergitarist Dusty Ciggaar, drummer Raphael Schwiddessen en bassist Danny Van’t Hof. Siegal treedt niet altijd met hen op – in de VS niet, bijvoorbeeld, dat zou te begrotelijk worden. Maar als het even kan vraagt Siegal ze zeker. Inmiddels beschouwt hij de Rythm Chiefs als zijn eigen band, en staan ze ook als de Ian Siegal Band op affiches. Wie nummers als ‘I Am The Train’ hoort, kan zich goed voorstellen waarom Siegal zo tevreden is over deze begeleidingsgroep.

Hoogtepunten

‘One Night in Amsterdam’ is opgenomen in de North Sea Jazz Club in Amsterdam. Siegal was hier op uitnodiging van Johan Derksen, de voetbaldeskundige annex muziekkenner die een verklaard liefhebber is van het werk van Siegal. Op 16 oktober is Siegal weer in de North Sea Jazz Club, weer op uitnodiging van Derksen. Op het programma staat dan een selectie van nummers van ‘2twenty5ive’- een compilatie van hoogtepunten uit een compilatie van hoogtepunten, zou je kunnen zeggen.

Dat kan bijna niet mis gaan, zo je zeggen. “Verwacht alleen niet te veel covers, deze toer staat in het teken van mijn eigen nummers. En, voor de duidelijkheid, niet al te veel ouderwetse, rechttoe rechtaan blues. “Mensen die mij voor het eerst horen zijn soms teleurgesteld zijn dat ik geen echte, ‘zuivere blues’ maak. Wat je daar ook onder moet verstaan, want om eerlijk te zijn geloof ik niet dat er nog echte blues. Ook als de muziek wel helemaal in het bluesidioom past, dan is het nog geen zuivere blues. Want blues maakt geen deel meer uit van een levende cultuur; in het beste geval roept bluesmuziek herinneringen op aan een traditie die verloren is gegaan. Nostalgische muziek, die hooguit herinneringen roept aan oude tijden. Daar is verder niets mis mee, maar ik maak liever muziek van nu.”

(Jan Bletz)

www.iansiegal.com

De komende tijd toert Ian Siegal door Nederland:

13 oktober Dordrecht, Bibelot

14 oktober Alkmaar, Victorie

15 oktober Den Bosch, W2

16 oktober Amsterdam, North Sea Jazz Club

18 oktober Zwolle, Theater de Spiegel (solo, als support act van Robert Cray)

21 oktober Drachten, Iduna

22 oktober Utrecht, Ramblin’ Roots Festival

22 oktober Venray, Hoeve Blues Festival

 


Your Comment